Τι εικόνα παρουσιάζει ένα Κοινοβούλιο με 23 βουλευτές ανεξάρτητους, σε σύνολο 300; Είτε η «ανεξαρτησία» τους οφείλεται σε διαγραφή είτε σε οικειοθελή αποχώρηση, είναι σαφές ότι επιτείνουν τη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό. Και οι ανακατατάξεις είναι ακόμη σε εξέλιξη, καθώς εκκρεμεί και η απόφαση της Δικαιοσύνης για τους βουλευτές των Σπαρτιατών.
Το ρεπορτάζ («Κ», 3/1) επισημαίνει ότι η κατάσταση στην Ολομέλεια της Βουλής θυμίζει «κινούμενη άμμο», με μία εκ των αλλαγών πρωτόγνωρη για τα κοινοβουλευτικά χρονικά: την απώλεια της ιδιότητας της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τον ΣΥΡΙΖΑ· στη θέση του το ΠΑΣΟΚ. Ο πολιτικός αναλυτής Ευτύχης Βαρδουλάκης καταλήγει σε χθεσινό άρθρο του ότι η απάντηση στα όποια προβλήματα εναπόκειται στα ίδια τα κόμματα, μέσω των διαδικασιών τους, καθώς και στους εκλογείς. «Πολύ απλά, να προσέχουν ποιους βάζουν στα ψηφοδέλτιά τους και ποιους σταυρώνουν στις εκλογές».
Εδώ, θα σταθούμε. Ας προσέχουν, λοιπόν, τα κόμματα και οι εκλογείς. Πέρα από την πολιτική συγκυρία, τις προσωπικές ιδιοτέλειες, τις απειθαρχίες στις επίσημες θέσεις του κάθε σχηματισμού, την αποδέσμευση από ό,τι έως σήμερα ήταν γνωστό ως κομματική γραμμή, υπάρχει και η διαρκής μετατόπιση της πολιτικής προς την πίστα της αναγνωρισιμότητας. Η δημοσιότητα όσο τοξική κι αν αποδεικνύεται, τόσο ελκυστική παραμένει, ικανοποιώντας φιλοδοξίες που δεν «βολεύονται» στο αρχικό επάγγελμα του καθενός. Ετσι, η σύνθεση του Κοινοβουλίου (όχι μόνον του εθνικού, αλλά και του ευρωπαϊκού) ανανεώνεται όλο και πιο συχνά με τους προβεβλημένους, ανεξάρτητα από τη σχέση τους με τα θεσμικά κοινά, την κοινωνία, την επαφή τους με την άσκηση πολιτικής. Από την άλλη, τα προβλήματα μεγεθύνονται τόσο (από την περιβαλλοντική αλλαγή μέχρι την εφηβική παραβατικότητα), ξεπερνώντας τη χαλαρή σχέση του καθενός με την πραγματικότητα, ώστε όλο και πιο δύσκολα αποδεικνύεται κάποιος επαρκής στον ρόλο του· για να αντιληφθεί, να συναθροίσει, να αποφασίσει με γνώμονα το συλλογικό καλό και όχι τον μικρόκοσμό του.
Η ευθύνη βαρύνει πρώτα το πολιτικό σύστημα και, κατά δεύτερον, τους ψηφοφόρους. Οι υποψήφιοι θα κολακεύονται χωρίς να ζυγίζουν τις δυνάμεις τους, οι εκλογείς θα επιλέγουν από το καλάθι ό,τι πιο φανταχτερό. Και τα κόμματα; Πόσο μπορούν να ισορροπήσουν χωρίς να πληρώνουν φόρο στον λαϊκισμό; Χωρίς να υποθηκεύουν την αλήθεια στο θέαμα, το σοβαρό ρεπερτόριο στο βαριετέ.
