Κατ’ αρχάς, να ευχηθώ σε όλες και όλους σας καλή χρονιά. Υγεία πάνω απ’ όλα, σωματική και ψυχική. Δεύτερον, για να παινέψω και το σπίτι μου, να σας θυμίσω πως η εφημερίδα αυτή είναι ένας φιλόξενος χώρος. Ειδικά στην ηλεκτρονική της έκδοση, που όπως λέει ο Θ.Μ. θυμίζει: «Πραγματικά καφενείο. Με πολύ θόρυβο. Δεν μπορεί να διαβάσει κανείς μια εφημερίδα με την ησυχία του». Μία από τις αξίες που έχουμε χάσει είναι ο πολιτισμός του καφενείου. Η αγορά των διαλόγων και των συγκρούσεων, από τα ποδοσφαιρικά έως τα πολιτικά. Τα έχουν αντικαταστήσει οι καφετέριες και τα διάφορα υβριδικά φαγάδικα-ποτάδικα, όπου η μουσική λογοκρίνει οποιαδήποτε διάθεση για συζήτηση. Υπάρχει το Διαδίκτυο, θα μου πείτε. Ομως, είναι άλλο να έχεις κάποιο πρόσωπο απέναντί σου. Ιδίως στα σχόλιά σας που μου εμφανίζονται με αρχικά για λόγους δικής σας προστασίας. Οσοι επιθυμείτε να εμφανίζεται το ονοματεπώνυμό σας μπορείτε να υπογράφετε κάτω από το σχόλιό σας. Επανέρχομαι στην παρατήρηση του Θ.Μ.: «Δεν μπορεί κανείς να διαβάσει μια εφημερίδα με την ησυχία του». Θα σας παρακαλούσα, πριν στείλετε το σχόλιό σας, να αφιερώσετε λίγο χρόνο στην ανάγνωση της εφημερίδας. Δεν είναι πρέπον να σας καλούν σε μια συνεστίαση και να τσακώνεστε μεταξύ σας αγνοώντας τον οικοδεσπότη. Απαντάει ο Αρκελές Δ. στον Kostas V: «Αν έχεις την καλοσύνη, μην ταλαιπωρείς ούτε το κακόμοιρο το πληκτρολόγιο ούτε τους, κάθε λογής, αναγνώστες της έγκριτης εφημερίδας! Αν πάλι δεν έχεις την καλοσύνη, ταλαιπώρα το (με την άδεια, βέβαια, της Διεύθυνσης της εφημερίδας) όσο σου κάνει κέφι!». Απάντηση: Kostas V: «Πολύ φτηνό φληνάφημα! “Πούλησα τρέλα” επειδή στηλίτευσα την ακατάσχετη λογόρροιά σου; Βάλλε εις κόρακας!». Δείχνουν να το απολαμβάνουν, πάντως.
Υπάρχουν και οι δυσαρεστημένοι, βέβαια, όπως ο Ιωάννης Ζ: «Οπως πάντα γραφικός ο αρθρογράφος. Λοιπόν παίρνω το σέικερ, ανοίγω το καπάκι και αρχίζω και βάζω: Ισλάμ, μετανάστη, Κκε, Ευρώπη, γουόκ, ομοφυλόφιλοι, κύριε ελέησον, ρομά, αστυνομία, παλαιστίνη, λίγα γαλλικά και πιάνο. Et voila ένα άρθρο ικανό να ερεθίσει τον κόσμο για να γράψουν αράδες μίσους και βλακείας. Impec!». Θα ήθελα απλώς να του ζητήσω αν διαθέτει άλλα υλικά, πιο ενδιαφέροντα, για να προσθέσω στο γραφικό μου κοκτέιλ, να μου τα αποκαλύψει. Και καλά τα γαλλικά. Ομως, όσο κι αν ψάχνω στο αρχείο μου, δεν βρίσκω αναφορές στο πιάνο. Είναι ένα όργανο που μου προκαλεί δέος με τις δυνατότητές του και δεν τολμώ να το πιάσω στο στόμα μου. Θα τον παρακαλούσα επίσης να μου εξηγήσει πώς είναι δυνατόν, αφού με θεωρεί γραφικό και προβλέψιμο, να διαβάζει τα χρονογραφήματά μου – και η απογραφή των θεμάτων δείχνει ότι τα διαβάζει. Δεν βαριέται ο άνθρωπος; Και δεν είναι κρίμα να ξοδεύει χρόνο για να εκφράσει τη βαρεμάρα του; Και του χρόνου πάντα με γαλλικά και πιάνο. Ο γραφικός υμέτερος.
