Η νέα χρονιά φέρει τη βαριά παρακαταθήκη της προηγούμενης. Ο Ντόναλντ Τραμπ επανέρχεται στην εξουσία, στη Γερμανία διεξάγονται πρόωρες εκλογές στις 23 Φεβρουαρίου, ενώ στη Γαλλία κυριαρχεί η πολιτική αβεβαιότητα. Από προχθές, ο πόλεμος στην Ουκρανία επηρεάζει άμεσα περισσότερους Ευρωπαίους, καθώς σταμάτησε η προμήθεια ρωσικού αερίου μέσω Ουκρανίας. Με τη Συρία σε σταυροδρόμι που μπορεί να οδηγήσει είτε σε προσπάθεια συμφιλίωσης και ανοικοδόμησης της πολύπαθης χώρας ή σε αιματοκύλισμα χωρίς τέλος, η Μέση Ανατολή είναι ακόμη πιο απρόβλεπτη. Το Ισραήλ απέκτησε πάλι την αποτρεπτική ισχύ που η επίθεση της Χαμάς είχε θέσει υπό αμφισβήτηση. Η συχνά εγκληματική συμπεριφορά του, όμως, δείχνει ότι το Ισραήλ θεωρεί πως η επιβίωσή του εξαρτάται από τη στρατιωτική υπεροχή και την εξουδετέρωση κάθε πιθανού κινδύνου. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να διατηρηθεί για πάντα. Η επόμενη ημέρα στη Μ. Ανατολή (όπως και στο μέτωπο Ρωσίας – Ουκρανίας) θα χρειαστεί συνεννόηση μεταξύ λαών που σήμερα βρίσκονται σε πόλεμο. Οπως διαμορφώνονται τα πράγματα στον κόσμο, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι το 2025 θα φέρει τέτοια ημέρα. Εάν, μάλιστα, επιδεινωθεί η σχέση ΗΠΑ – Κίνας, οι οικονομικές (τουλάχιστον) συνέπειες θα είναι δυσβάσταχτες για κάθε χώρα.
Δεν είναι μόνο οι διακρατικές σχέσεις που είναι τεταμένες. Οι εντάσεις μεταξύ ψηφοφόρων σε δημοκρατικές χώρες οδηγούν σε αποτελέσματα όπως η εκλογή Τραμπ για δεύτερη θητεία και η άνοδος ακραίων πολιτικών δυνάμεων στη Γερμανία, στη Γαλλία, και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η οργή και ο φόβος ευνοούν όσους επενδύουν στην όξυνση των προβλημάτων και στη διχόνοια, προκαλώντας προσωπικά και κοινωνικά αδιέξοδα και ενίοτε βίαια ξεσπάσματα. Σε δυτικές κοινωνίες, η ευημερία, η ασφάλεια και η ελπίδα δεν είναι πλέον δεδομένες· έτσι, το δημογραφικό πρόβλημα εντείνεται, επιδεινώνοντας, με τη σειρά του, την έλλειψη εργατών και την αποδυνάμωση των ασφαλιστικών ταμείων. Η εισαγωγή εργατικού δυναμικού βοηθάει την οικονομία, όμως εντείνει τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Το 2024, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι υπογράμμισαν την ανικανότητα των φιλελεύθερων πολιτικών να πείσουν ως προς τις λύσεις που προτείνουν, ενώ οι δημαγωγοί κερδίζουν, υποσχόμενοι εκδίκηση και μεγαλεία. Το 2025 θα δείξει εάν οι Ευρωπαίοι είναι ικανοί να χαράξουν πολιτική που θα αποφύγει αυτήν την παγίδα. Ετοιμες λύσεις δεν υπάρχουν.
