Σήμερα, όταν μιλάμε για την «επόμενη ημέρα» αναφερόμαστε στην 21η Ιανουαρίου 2025, όταν θα έχει αναλάβει και επισήμως την ηγεσία των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ.
Τα ερωτήματα δεν είναι λίγα: πόσες από τις εξαγγελίες του θα μπορέσει να υλοποιήσει και πόσες θα βρουν αντιστάσεις στο «βαθύ» αμερικανικό κράτος; Πώς θα διαχειριστεί τις ήδη υπάρχουσες αντιπαλότητες μεταξύ σημαντικών συνεργατών του και πώς θα ισορροπήσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα ισχυρών οικονομικών παραγόντων που τον στήριξαν; Και φυσικά, τι πολιτικές θα ακολουθήσει στα φλέγοντα διεθνή ζητήματα;
Διότι μπορεί η αντίληψη πως η πολιτική είναι ένα διαρκές deal να φέρνει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, όμως, σε βάθος χρόνου, αν αυτά τα επιμέρους deal δεν είναι ενταγμένα σε μια στρατηγική θεώρηση του κόσμου, τότε μοιραία γεννούν αντιφάσεις και ανακολουθίες.
Ηδη, πριν καν ορκιστεί, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει προβεί σε μερικές εκτιμήσεις που γεννούν όχι μόνον ερωτήματα, αλλά και ανησυχίες, διότι συγκρούονται μεταξύ τους. Στην Ουκρανία θα στείλει τελικά βοήθεια στον Ζελένσκι ή θα τον αφήσει στη μοίρα του; Διότι τα έχει πει και τα δύο. Η γερμανική AfD, η οποία είναι υπέρ της εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και υπέρ της προσέγγισης με τη Ρωσία, αποτελεί θεμιτή εναλλακτική λύση για τη νέα αμερικανική αρχή;
Και για να το γενικεύσω: Ο Μασκ και ο Τραμπ έχουν ήδη συγκροτήσει μια στρατηγική για την Ευρώπη ή απλώς κάνουν αποσπασματικές δηλώσεις, κοινώς, λόγια του αέρα; Ολα αυτά θα αποσαφηνιστούν την «επόμενη ημέρα».
Ας ελπίσουμε να ξετυλιχθεί για την υφήλιο το καλό σενάριο· άλλωστε, εμείς εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτε άλλο. Παρακολουθούμε, προετοιμαζόμενοι για όλα, καθώς ο πλανητάρχης είναι απρόβλεπτος.
Να υποθέσω ότι η πατρίδα μας βρίσκεται χαμηλά στις προτεραιότητες του νέου Αμερικανού προέδρου και μάλλον από σπόντα θα εμπλακεί, αν εμπλακεί σε κάποιο μεγάλο deal. Φαίνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει τις ίδιες προσβάσεις στον Λευκό Οίκο, όπως επί Τζο Μπάιντεν. Αλλοι πλέον θα κάνουν τα κουμάντα εκεί μέσα, με άλλες αντιλήψεις.
Από την απέναντι πλευρά είναι σαφές, μετά τα γεγονότα της Συρίας, ότι η Τουρκία παίζει στο μεγάλο καρέ. Αυτό δεν είναι κακό να το παραδεχθούμε διότι η Ελλάδα ποτέ δεν είχε βλέψεις να παίξει και αυτή στο καρέ των μεγάλων. Μικρό το πορτοφόλι της.
Βέβαια, για να τα λέμε όλα, στο μεγάλο καρέ ενδέχεται να σ’ τα πάρουν όλα εάν έχεις γκίνια ή κάνεις λάθη. Και ο Ερντογάν τώρα έχει απέναντί του ισχυρούς και έμπειρους παίκτες, που δεν έχουν συνηθίσει να χάνουν.
Δεν θυμάμαι άλλη χρονιά –στο πρόσφατο παρελθόν– που να έρχεται κουβαλώντας τόσες αβεβαιότητες στη διεθνή σκηνή. Κάθε εξέλιξη είναι δυνατή, η οποία μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης.
Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε να ξετυλιχθεί για την υφήλιο το καλό σενάριο· άλλωστε, εμείς εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτε άλλο.
Παρακολουθούμε, προετοιμαζόμενοι για όλα, καθώς ο πλανητάρχης είναι απρόβλεπτος και περιστοιχίζεται από μαθητευόμενους μάγους.
