Τα «Μικρά κατασκοπευτικά» (εκδ. Αγρα) του Ανδρέα Αποστολίδη κλείνουν με τρία εξαιρετικά κεφάλαια αφιερωμένα στον μεγάλο Τζον Λε Καρέ, στη σχέση του με τους πράκτορες και τον κόσμο της κατασκοπείας. Οπως αυτή με τον Νίκολας Ελιοτ, ο οποίος είχε σχετιστεί αρκετά με τον μοιραίο Κιμ Φίλμπι, τον πιο διάσημο Βρετανό κατάσκοπο των Σοβιετικών.
Κάπως έτσι, τα τρία καταληκτικά κεφάλαια του βιβλίου συνδέονται με αρκετά που προηγούνται αυτών. Οι λεπτές, άλλοτε πιο πλάγιες, άλλοτε πιο άμεσες, συνδέσεις των σύντομων κατά κανόνα κεφαλαίων του αριστοτεχνικά δεμένου αυτού πονήματος είναι ένα από τα πολλά προτερήματά του.
Ο Φίλμπι είχε εξομολογηθεί στον Ελιοτ την πραγματική του ταυτότητα το 1963, μολονότι σε διάφορες διαλέξεις του, τόσο στην KGB όσο και στη Στάζι, ο ίδιος διατεινόταν ότι ο μυστικός πράκτορας δεν πρέπει να ομολογεί ποτέ.
Για τον Ελιοτ, ο Λε Καρέ γράφει πως ήταν ένας μπον βιβέρ της παλιάς σχολής, με τους τέλειους τρόπους του Κολεγίου Ιτον. «Οταν με εξέτασαν για να με προσλάβουν στο ΜI6, συμμετείχε στο συμβούλιο. Ηταν από τα θρυλικά πρόσωπα του πέμπτου ορόφου και τα κατορθώματά του γίνονταν μάθημα». Ο Ελιοτ παραιτήθηκε στα 53 του από τις μυστικές υπηρεσίες, ο Λε Καρέ μόλις στα 33 του.
Ο Λε Καρέ θα έχει την ευκαιρία να ακούσει τις εξομολογήσεις του Ελιοτ ως προς τι είχε συμβεί στην περίφημη συνάντηση Ελιοτ – Φίλμπι στη Βηρυτό το 1963, «εκείνα τα βράδια που συζητούσαν πίνοντας».
Αλλά αυτό το υλικό δεν θα γίνει ποτέ βιβλίο. Εύστοχα ο Αποστολίδης γράφει πως ο Λε Καρέ τα είχε πει όλα, εμμέσως, στο μυθιστόρημά του «Tinker, Tailor, Soldier, Spy» διά στόματος Τζορτζ Σμάιλι: «Οσο περισσότερες ταυτότητες έχει κάποιος τόσο περισσότερο εκφράζουν το άτομο που καλύπτουν…».
Κάποια στιγμή, ένας δεκάχρονος έστειλε επιστολή στον Λε Καρέ, ρωτώντας τον πώς μπορεί να γίνει κατάσκοπος. Ο Λε Καρέ του απάντησε πολύ ειλικρινά, μα και πολύ τρυφερά επίσης:
«Αγαπητέ Νίκολας. Σ’ ευχαριστώ για το γράμμα σου. Για να γίνεις κατάσκοπος, πρέπει πρώτα να ξέρεις ποια είναι η γνώμη σου για τον κόσμο, ποιους θα ήθελες να βοηθήσεις και ποιους να απογοητεύσεις. Φοβάμαι ότι αυτό παίρνει χρόνο. Επίσης, πρέπει να αποφασίσεις πόσα πράγματα είσαι πρόθυμος να κάνεις με ανέντιμα μέσα. Είσαι πολύ μικρός για να αποφασίσεις να είσαι ανέντιμος. Μαντεύω ότι αυτό που θες είναι συγκίνηση κι ένας σπουδαίος σκοπός. Νομίζω και ελπίζω όμως ότι, αν βρεις ποτέ τον σπουδαίο σκοπό, η συγκίνηση θα είναι το φυσικό αποτέλεσμα της ικανοποίησης υπηρετώντας τον, οπότε δεν θα χρειάζεται να εξαπατήσεις κανένα· θα έχεις βρει αυτό που αναζητάς. Τότε θα είσαι κάτι παραπάνω από κατάσκοπος. Θα είσαι ένας καλός κι ευτυχισμένος άνθρωπος. Με τις πιο εγκάρδιες ευχές μου, Τζον Λε Καρέ».
