Από τότε που η TV έφερε την επανάσταση στη σχέση των ανθρώπων με τα τρέχοντα γεγονότα, εκτελείται η ίδια συνταγή: παταγώδες ξεδίπλωμα των δραματικών συμβάντων βίας, ξεζούμισμα και του αμυδρότατου ίχνους αποτροπιαστικού στοιχείου, εξαντλητική επανάληψη της φρίκης, εμπλουτισμένης τώρα με βίντεο, αναρτήσεις, φωνητικά. Είναι η πιο ηχηρή, η πιο κατανοητή γλώσσα η βία. Δεν είναι μόνο ότι ο εφιάλτης γίνεται θέαμα εθιστικό στην κτηνωδία, αλλά και ότι η υπερπροβολή του εγκλήματος διαστρέφει την αλήθεια. Πολλαπλασιάζει την αγριότητα και εισάγει στο κοινωνικό σώμα ισχυρότερες δόσεις βαναυσότητας από τις πραγματικές.
Με ποικίλες επιπτώσεις στην ψυχολογία των ανθρώπων. Την καλλιέργεια σε ορισμένους μιας αίσθησης ανεξέλεγκτης απειλής, ενός υπέρμετρου φόβου ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε αδιανόητο σφαγείο – αυτοχειρίες, ανθρωποκτονίες, βιασμοί, κακοποιήσεις, θάνατοι μωρών, ανήλικες συμμορίες, μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα. Ολα όσα συμβαίνουν εκεί έξω είναι πιθανόν να χτυπήσουν και τη δική τους πόρτα.
Φρίκη και οργή. Και στήσιμο κρεμάλας στα κοινωνικά δίκτυα για τους υψηλούς υπευθύνους. Ή, αντιστρόφως, ταμπούρωμα στο ατομικιστικό καθησυχαστικό κουκούλι μακριά από τον κρότο της βίας, στην αναίμακτη ιδιωτική ζωή, ακόμη κι αν αυτή δεν είναι τόσο εύκολη και ανέφελη, στην αγία ρουτίνα που αναισθητοποιεί στον πόνο του άλλου.
Η μονομανία με το έγκλημα ζημιώνει ύπουλα το άγουρο κοινό. Κατ’ αρχάς ενθαρρύνει τον μιμητισμό σε ένα περιβάλλον που χειροκροτεί την ανάδυση στην κορυφή του κύματος – και η βία είναι ένας εκκωφαντικός τρόπος να επιπλεύσει κανείς, για λίγα λεπτά, στον αφρό των κοινωνικών δικτύων. Επιπροσθέτως, η μονόχορδη τριβή των εφήβων με τα κατακάθια της ανθρώπινης ύλης ροκανίζει τη φαιά τους ουσία. Δεν μένει χώρος για το ωφέλιμο άπλωμα των θετικών της ζωής, χρόνος για άσκηση του νου και γνώση του εαυτού.
Εν γένει δημιουργεί ένα κοινό που μαθαίνει να συγκινείται μόνο με τη βαρβαρότητα –όπως παλαιότερα διδασκόταν να ριγεί μόνο με σκάνδαλα και υποθέσεις διαφθοράς–, να συγκλονίζεται με ξεσπάσματα ταπεινών ενστίκτων. Ομως συνιστά κοινωνική παρέκκλιση να είναι το αίμα που έλκει την προσοχή, η ωμότητα που κρατάει σε βράση την ψυχή. Και τη βλάπτει. Ισχνά είναι τα όποια άμεσα οφέλη. Διότι εκείνο που κατά βάση συλλέγεται από την υπερέκθεση στο έγκλημα είναι ασημαντολογίες, κονσερβαρισμένες ερμηνείες και άκαμπτα στερεότυπα. Χωρίς ίχνος κάθαρσης.
