Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε, αναφορικά με τα γεγονότα στη Συρία, πως ο Ερντογάν είναι το «κλειδί» για την περιοχή. Μια μάλλον αυτονόητη δήλωση, καθώς η Τουρκία συνορεύει με τη Συρία, φιλοξενεί περίπου 4 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες και εξοπλίζει και καθοδηγεί σημαντικές παραστρατιωτικές δυνάμεις που πολέμησαν το καθεστώς Ασαντ.
Ως εκ τούτου, δεν κατάλαβα γιατί ενόχλησε αυτή η δήλωση μερίδα πολιτικών σχολιαστών. Εκείνο που δεν κατάλαβα ακόμη πιο πολύ είναι το γεγονός πως γι’ αυτή τη δήλωση Τραμπ ευθύνεται ο… Μητσοτάκης, διότι στηρίχθηκε και στήριξε το Δημοκρατικό Κόμμα και τη woke πολιτική του. Αυτά δεν τα γράφουν οι γνωστοί υπουργοί Εξωτερικών… του πληκτρολογίου, αλλά αναλυτές οι οποίοι υποτίθεται ότι γνωρίζουν τα εσωτερικά της υπερδύναμης.
Ομως, σύμφωνα με τη λογική τους, ευθύνεται η ελληνική κυβέρνηση και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι με την πολιτική των ήρεμων υδάτων καλλώπισε τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας. Δεν χρειάζεται πολλή ευφυΐα για να αντιληφθούμε ότι μια τέτοια προσέγγιση είναι ο ορισμός της υπαγωγής της πραγματικότητας σε προκατασκευασμένα σχήματα για να εξυπηρετηθεί η τρέχουσα πολιτική ατζέντα.
Να μην εκπλαγούμε, αν έπειτα από λίγο καιρό διαβάσουμε άλλες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, αρνητικές για την Τουρκία.
Προφανώς και δεν θα υπερασπιστώ την πολιτική των ήρεμων υδάτων σ’ αυτό το άρθρο, απλώς θα επισημάνω ότι όλοι οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί άσκησαν αυτή την πολιτική του ήπιου κλίματος με την Τουρκία. Μια πολιτική με σαφέστατα όρια, όπως έδειξαν τα γεγονότα.
Συνεπώς και η παρούσα κυβέρνηση δεν έκανε κάτι το διαφορετικό, επί του προκειμένου, από τις προηγούμενες. Βέβαια η παρούσα κυβέρνηση κάνει κάτι ακόμη. Εξοπλίζει τη χώρα, κάτι που δεν έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις είτε λόγω συνθηκών –βλέπε μνημόνια– είτε λόγω κουμπαριάς ή ζεϊμπεκιάς.
Το τι θα γίνει με τον Τραμπ δεν θα καθοριστεί από το παρελθόν, δηλαδή από τις άριστες σχέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τον Τζο Μπάιντεν, αλλά από τους σχεδιασμούς του νέου Αμερικανού προέδρου για την περιοχή μας. Και όσον αφορά την Τουρκία, η προαναφερθείσα δήλωσή του έχει και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Επισημαίνει στον Ερντογάν τον σημαντικό ρόλο του, όμως παράλληλα του επισημαίνει και τις ευθύνες του. Γι’ αυτό να μην εκπλαγούμε αν έπειτα από λίγο καιρό διαβάσουμε άλλες δηλώσεις του αρνητικές για την Τουρκία.
Οσοι διακατέχονται από το σύνδρομο του μικρομεγαλισμού θα ήθελαν η Ελλάδα να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και στα τεκταινόμενα της Συρίας. Αγνοούν τα όριά μας, τις δυνατότητές μας, τις προτεραιότητές μας. Η πατρίδα μας το μόνο που μπορεί να κάνει είναι –αν ο μη γένοιτο παραστεί ανάγκη– να ανοίξει τα σύνορά της για τους χριστιανούς της περιοχής και να διαφυλάξει σαν κόρη οφθαλμού τη στρατηγική της σχέση με το Ισραήλ, μακριά από τις ιδεοληψίες των κάθε λογής Ζοσέπ Μπορέλ. Αλλωστε, η σχέση της Ελλάδας με τον Τραμπ περνάει και μέσα από τον Νετανιάχου.
