Μήπως πρέπει να θιχτούμε; Μήπως το πρόσωπο που επιλέγει η επερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ για να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ελλάδα συνιστά περιφρόνηση της χώρας υποδοχής;
Μήπως πρέπει να νιώσουμε ριγμένοι επειδή ο Τραμπ φαίνεται να επιλέγει την Αθήνα για να βολέψει μια περσόνα της αυλής του – αν όχι κιόλας για να «παρκάρει» ένα δυνητικό ενδοοικογενειακό του πρόβλημα;
Ο διορισμός της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ θα μπορούσε να εκληφθεί σαν διακριτική –προς το χειρότερο– μεταχείριση της Ελλάδας, αν δεν είχαμε δει και τους υπόλοιπους διορισμούς του Τραμπ.
Αν επιχειρεί να κάνει κάτι στην Ελλάδα διά της Γκίλφοϊλ ο επανεκλεγείς πρόεδρος, είναι ό,τι ακριβώς επιχειρεί να κάνει και στο αμερικανικό Πεντάγωνο, ή στις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας ή στην αμερικανική δικαιοσύνη: Να εγκαταστήσει παντού πρόσωπα της διπλανής κάμαρας, πιστούς ακολούθους του που δεν θα του πουν ποτέ «όχι». Επιχειρεί να μετατρέψει τον μηχανισμό εξουσίας του Λευκού Οίκου, στο εσωτερικό της Αμερικής και τον κόσμο, σε ένα απέραντο Μαρ-α-Λάγκο. Σε ένα ανακτορικό δίκτυο, που θα αποτελεί προέκταση –αισθητική και πολιτική– του ίδιου του άνακτος.
Συμμαχικοί δεσμοί και φευγαλέοι συμβολισμοί.
Αρα, το ερώτημα για το αν ο διορισμός Γκίλφοϊλ θα έχει επίπτωση στις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα είναι ανάλογο με το ερώτημα αν η κυβέρνηση «Τραμπ, συγγενείς και φίλοι» θα διαποτίσει το σώμα της αμερικανικής δημοκρατίας.
Θα μπορούσε να επικαλεστεί κανείς την πολύ πρόσφατη ιστορία των ελληνο-αμερικανικών σχέσεων για να το δει θετικά: Η συμμαχία Αθήνας – Ουάσιγκτον έχει φτάσει σε τέτοιο βάθος, που δεν επηρεάζεται από το πρόσωπο το οποίο εγκαθίσταται στο φρούριο της Βασιλίσσης Σοφίας. Οι δίαυλοι είναι τόσο πολλοί και τόσο βαθείς, που καμία πρεσβευτική ελαφρότητα δεν μπορεί να τους διαταράξει. Οι κυβερνήσεις επικοινωνούν απευθείας, ενώ και στην Ουάσιγκτον η επί τόπου εκπροσώπηση των ελληνικών συμφερόντων έχει γίνει τα τελευταία χρόνια πιο μεθοδική και γι’ αυτό αποδοτική.
Και τα σύμβολα; Οι ιστορικοί δεσμοί, δυνάμει των οποίων η Ελλάδα έχει προσανατολίσει τη στρατηγική της ασφάλειάς της και το στίγμα της στον (δυτικό) κόσμο, δεν θα άξιζαν άλλες ενσαρκώσεις; Υπάρχει άραγε μεταφυσική διπλωματία απρόσβλητη στην υπαρκτή εκπροσώπηση – άτρωτη στον ευτελισμό;
Αν ήθελε κανείς να συνεχίσει να είναι αφελώς αισιόδοξος, θα ερμήνευε την εισβολή του φολκλόρ και του λαϊφστάιλ στην πρεσβεία ως σημάδι προόδου: Ο χώρος που στη μεταπολεμική Ελλάδα ήταν παράκεντρο ασύμμετρης εξουσίας –έδρα μηχανορράφων και κατασκόπων– είναι σήμερα χώρος δεξιώσεων και κοσμικού κουτσομπολιού. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα έχει την πολυτέλεια να κοιτάει την πρεσβεία με σκανδαλισμένη περιέργεια. Από τον ιμπεριαλισμό, στον αμερικανικό γαργαλισμό.
