Να απαντήσω κατ’ αρχάς σε ερώτηση αναγνώστη που έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Η προοδευτική εκδοχή της Κοκκινοσκουφίτσας με τις εναλλαγές των φύλων και τις αντισεξιστικές παρεμβάσεις ήταν μέρος προγράμματος για την «ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού», που λειτούργησε ώς το 2020. Εκτοτε η «νεοφιλελεύθερη», «σεξιστική» και τα παρελκόμενα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας την κατήργησε. Ο αναγνώστης Χάρης Ε. δεν μασάει τα λόγια του: «Είναι να φρίττει κανείς. Και όλη αυτή η παράνοια εντάσσεται σε πρόγραμμα για την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού, την εκπαίδευση και –προπαντός!– τη διά βίου μάθηση!!». Και ο Πέτρος Α. «Η μόνη λογική ερμηνεία γιατί βγήκε ο Τραμπ και όχι η Χάρις…». Ο Νίκος Β. παραμένει αισιόδοξος: «Το woke θα εξαφανιστεί τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε, θυμηθείτε τα παιδιά των λουλουδιών». Ζηλεύω την αισιοδοξία του. Ομως πολύ φοβάμαι ότι οι σημερινοί woke είναι τα εγγόνια των παιδιών των λουλουδιών με τους καμένους εγκεφάλους από τις ουσίες.
Και μια που μιλάμε για εκπαίδευση δεν μπορώ να μην αναφερθώ στις αντιδράσεις των αναγνωστών για την πρόσκληση της κόρης του Τσε Γκεβάρα σε σχολείο της Βέροιας. Ο Stelios G με βάζει στη θέση μου: «Ενδεια ιδεών και κόμπλεξ. Θεωδοροπουλος (sic) απαξιώνει Τσε, σαν να λέμε αλογόμυγα και ίππος». Του απαντά ο Κωνσταντίνος Λ: Stelios G: «Bravo colonelo! Ζήτω η Επανάσταση!». Δεν μπορώ παρ’ όλ’ αυτά να μη συμφωνήσω με τον Βασίλειο Ι: «Ατυχώς τη διαπαιδαγώγηση των νέων μας την έχουν αναλάβει, στο πνεύμα της ελευθερίας των θέσεων και του λόγου, εμμονικά άρρωστα μυαλά, προς βλάβη της αλήθειας. Και για να περιορίσω τη σκέψη μας στα δικά μας: 3/4 του αιώνα και ακόμη δεν μπορέσαμε να προσφέρουμε στην εκπαίδευση των νέων μας, επισήμως ως Ελληνική Δημοκρατία, την απάντηση στο ερώτημα: Για τι είδος κοινωνικοπολιτικό καθεστώς αιματοκύλισε το ΚΚΕ τη χώρα, στο παρελθόν;». Αν και ο Γεώργιος Κ. παραμένει θαυμαστής του Τσε κάνει ίσως την πιο καίρια παρατήρηση για το θέμα: «Καλά τα λέτε για το εκπαιδευτικό σύστημα και για την παρουσία της θυγατέρας του Τσε σε σχολείο. Η πολιτική δεν έχει καμία δουλειά στα σχολεία. Ούτε από τα αριστερά, ούτε από τα δεξιά ούτε από τη “μέση”». Το ουσιώδες δεν είναι ούτε «το Κοκκινοσκουφίτσα» ούτε η κόρη του Τσε. Το ουσιώδες είναι η ιδεολογία της μεταπολίτευσης που μετέτρεψε το σχολείο σε χώρο πολιτικής και κοινωνικής «ζύμωσης». Και οι γενιές των εκπαιδευτικών που γαλουχήθηκαν μ’ αυτήν. Το διατυπώνει ο Γεώργιος Χ.: «Αν νομίζει το Υπ. Παιδείας ότι με αυτό το προσωπικό θα αναβαθμίσει το εκπαιδευτικό σύστημα είναι βαθύτατα νυχτωμένο».
