Παρακολουθούσα με ευλάβεια και αδημονία τις σαββατιάτικες επιφυλλίδες του Κώστα Γεωργουσόπουλου στην εφημερίδα «Τα Νέα», όπου έγραφε τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά αναλογιζόμουν τη δύναμη του Τύπου, τη διαπαιδαγώγηση που μπορεί να προσφέρει ένα φύλλο εφημερίδας, όχι από καθέδρας αλλά από αναμόχλευση στον αναγνώστη μύχιων σκέψεων και αισθημάτων.
Η εμπειρία δεκαετιών του Κώστα Γεωργουσόπουλου και η βαθιά, σπάνια πλέον, παιδεία που έφερε εξέβαλε σε αυτά τα κείμενα (τα «δημοσιογραφικά») με τη μέθοδο της συμπύκνωσης και του αποστάγματος. Ηταν ένα δώρο. Παράλληλα, η μεγάλη πινακοθήκη του θεατρικού κόσμου που είχε συγκροτήσει, με τις ολοσέλιδες προσωπογραφίες σκηνοθετών και ηθοποιών ήταν ένα άτυπο βιογραφικό λεξικό, με τη διαφορά ότι το κάθε λήμμα προερχόταν από βιωμένη εμπειρία, εκτίμηση και ανάλυση. Ηταν ένας άλλος τρόπος προσέγγισης και ερμηνείας της θεατρικής συνθήκης στη χώρα μας.
Πέραν όμως όλων αυτών, περισσότερο χαιρόμουν τις αναφορές του στα δύσκολα πρώτα χρόνια της ζωής του. Γεννημένος το 1937 στη Λαμία, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έζησε τα παιδικά του χρόνια στη ζοφερή δεκαετία του 1940, κάτι που στη δική μας εποχή δεν μπορεί να γίνει κατανοητό στην ολότητά του. Περιέγραφε με εξαιρετική διαύγεια την εικόνα της ελληνικής επαρχίας εκείνα τα χρόνια και ταυτόχρονα έδινε μια άλλη διάσταση στο τι μπορούσε να σημαίνει να έχεις την ευτυχία και την καλή τύχη να πέσεις σε καλούς δασκάλους.
Προέκυπτε, δηλαδή, μέσα από τις αφηγήσεις του, όχι μόνο η μεγάλη εικόνα του ελληνικού θεάτρου, αλλά και ο δρόμος για να φτάσεις έως αυτόν, η ψυχική και διανοητική διαδικασία, η εκπαίδευση του νου, η πνευματική ενσωμάτωση της διδαχής και της εμπειρίας. Προέκυπτε με άλλα λόγια ένα σύστημα ανέλιξης του εαυτού, καθώς και μια κλίμακα αξιών που βασιζόταν στην παρατήρηση, στη μελέτη, στην υπομονή και την πίστη. Αξίες δηλαδή που η σημερινή εποχή έχει παραμερίσει λόγω ταχύτητας, λόγω υπερίσχυσης άλλων κριτηρίων, λόγω πολυδιάσπασης και ανυπομονησίας.
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος δεν υπηρέτησε μόνο το ελληνικό θέατρο, την ελληνική γλώσσα, την ελληνική γραμματεία. Προσέφερε μια κατανόηση του τόπου, με την πλατιά φιλοσοφική διάστασή του, όπου «τόπος» είναι η πατρίδα, η μεγάλη και η ιδιαίτερη, όπου τόπος είναι ο εαυτός ο δημόσιος και ο ιδιωτικός, όπου τόπος είναι το άυλο, η υπέρβαση και το ένστικτο.
