Η εικόνα κατακερματισμένου πολιτικού τοπίου που επίμονα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις εύλογα φέρνει στο προσκήνιο το ερώτημα «ποιος με ποιον;» όσον αφορά δυνητικές συμμαχίες για την επομένη των εκλογών, καθώς η αυτοδυναμία αυτή τη στιγμή φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη.
Είναι ενδιαφέρον ότι στον χώρο των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων οι κινήσεις που καταγράφονται στην κατεύθυνση διαμόρφωσης μετώπου απέναντι στην κυβέρνηση, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως πρόπλασμα μιας πιθανής μετεκλογικής συνεργασίας, έρχονται από τα μικρότερα κόμματα. Η Νέα Αριστερά καλεί τα υπόλοιπα κόμματα του χώρου σε κοινή στάση στην προεδρική εκλογή, έχοντας ήδη προτείνει ως υποψήφιο τον κ. Χρήστο Ράμμο. Ακόμη κι αν όλα τα κόμματα στα οποία απευθύνεται ο Αλέξης Χαρίτσης ομονοήσουν, η πρότασή τους θα παραμείνει μειοψηφική, οπότε η συζήτηση αφορά πρωτίστως τον σχηματισμό μετώπου, το πρόπλασμα συνεργασίας.
Λίγες μέρες νωρίτερα η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου πρότεινε να συγκροτηθεί Συμβούλιο Αντιπολίτευσης για την κοινή ανάληψη πρωτοβουλιών απέναντι στην κυβέρνηση και την ασκούμενη πολιτική.
Η κινητικότητα που αναπτύσσουν τα πιο μικρά κόμματα δεν είναι άσχετη με την προοπτική ολικής επαναφοράς του λεγόμενου «ιστορικού δικομματισμού», της επικράτησης στην κεντρική πολιτική σκηνή του δίπολου Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Είναι σαφής η επιλογή της κυβερνητικής παράταξης να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση, προσδιορίζοντας ως κεντρική αντιπολιτευόμενη δύναμη το ΠΑΣΟΚ. Είναι μια στρατηγική που ευνοεί τη συσπείρωση των ψηφοφόρων, η οποία είναι πιο εύκολη όταν ο αντίπαλος είναι προσδιορισμένος, έχει σαφή χαρακτηριστικά.
Αντιστοίχως και η Χαριλάου Τρικούπη εμφανίζεται τουλάχιστον απρόθυμη να μπει σε διαδικασία συζήτησης με τις μικρότερες πολιτικές δυνάμεις του χώρου. Θα ήταν μια επιλογή αντιφατική με την κεντρική επιδίωξη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να καταστεί στη συνείδηση των ψηφοφόρων ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης, η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Σε επίπεδο εντυπώσεων το ΠΑΣΟΚ θέλει να αποφύγει πάση θυσία την ομαδοποίησή του με τα λεγόμενα «μικρά» κόμματα, που θα έβαζαν και το ίδιο σε αυτή την κατηγορία. Είναι κεντρική επιδίωξη της ηγεσίας του να εμφανίζεται το κόμμα ως η ηγετική πολιτική δύναμη του προοδευτικού χώρου. Οι όποιες συζητήσεις για συνεργασίες μπορούν να περιμένουν για μετά τις εκλογές. Αν προκύψει ανάγκη θα γίνουν τότε, με βάση τα δεδομένα που θα βγάλει η κάλπη.
