Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η Τουρκία στο Συριακό, όπως παλαιότερα στη Λιβύη, στον Καύκασο, στη Σομαλία, ίσως πρέπει να θορυβήσει όποιον εξακολουθεί να έχει επίγνωση γι’ αυτό που αποκαλείται –ας το πούμε χάριν συντομίας– βαθύ κράτος στην Ελλάδα. Ενα μέρος αυτής της συζήτησης αφορά τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες και ζητήματα που συνδέονται με τη δράση των μυστικών υπηρεσιών. Ωστόσο η φύση αυτών των πτυχών τις καθιστά εκ των πραγμάτων δύσκολο να αναλυθούν στην ολότητά τους, πέρα, βέβαια, από τις προφανείς κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα.
Αντιθέτως, εκείνο που είναι οφθαλμοφανές και πρέπει να απασχολήσει την Αθήνα συνολικότερα και όχι συγκυριακά, είναι ο βαθμός της ολοκληρωτικής επικράτησης του αφηγήματος της Αγκυρας. Η τουρκική παρέμβαση γίνεται αντιληπτή ως κατ’ αρχάς αιτία κατάρρευσης του αυταρχικού καθεστώτος του Μπασάρ αλ Ασαντ, το οποίο στηριζόταν στην υποστήριξη Μόσχας και Τεχεράνης. Η ήττα του «άξονα του κακού», δηλαδή Ιράν και Ρωσίας, συνοδεύεται από την υπόσχεση επιστροφής των Σύρων στην πατρίδα τους. Προφανώς για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η προοπτική αυτή αφορά πρωταρχικά την αποσυμφόρηση της ίδιας της Τουρκίας, διευκολύνει, πάντως, και τους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα ήθελαν να δουν πολλούς από τους Σύρους που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία και σε άλλες χώρες τα τελευταία χρόνια να επαναπατρίζονται. Επιπλέον, δημιουργείται και ένας χώρος που θα μπορούσε να υποδεχθεί τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες.
Το ενδιαφέρον για τους Κούρδους έχει μια ηθική διάσταση, όμως, είναι απολύτως σαφές ότι όταν αρχίσει η συζήτηση για τις προτεραιότητες που θέτουν Δύση και περιφερειακοί παράγοντες, οι οποίοι αποτελούν το «πορτοφόλι» (Σαουδική Αραβία, Κατάρ) για όλα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες εβδομάδες στην περιοχή, θα επικρατήσει η λογική του συμφέροντος.
Η Αγκυρα παρουσιάζεται, επίσης, ως ο παράγοντας που έχει μετατρέψει τους χθεσινούς αλλόφρονες τζιχαντιστές σε σημερινούς εξημερωμένους πολιτικούς άνδρες, που έχουν ως προτεραιότητα τη «συμπερίληψη» όλων στον αυριανό μηχανισμό εξουσίας στη Συρία.
Ολα αυτά στην Ελλάδα εξαντλούνται σε «καφενειακές αναλύσεις», οι οποίες περιορίζονται σε μια αβάσταχτης ελαφρότητας συζήτηση, που αρχίζει και τελειώνει στα υποτιθέμενα εξοπλιστικά. Ούτε λόγος για τον τρόπο που η Ελλάδα θα αποκτήσει ουσιαστική παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων και στο οικοσύστημα επηρεασμού τους, που βρίσκεται ανεπτυγμένο στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και –γιατί όχι– στο Πεκίνο, στο Νέο Δελχί και στις αραβικές χώρες. Ούτε καν αν υπάρχει κάποιο σχέδιο ανάπτυξης αμυντικής βιομηχανίας. Αν όλα αυτά φαίνονται δευτερεύουσας σημασίας, ας συνεχίσουμε να συζητάμε για την εμβέλεια των πυραύλων, αγνοώντας τις υπόλοιπες πτυχές της αποτροπής. Αλλωστε, είμαστε προμαχώνας της Δύσης – ή όχι και τόσο;
