Η διαδρομή αυτής της εβδομάδας μέσω του βιβλίου «Σεξ. Δύο δισεκατομμύρια χρόνια αναπαραγωγής και απόλαυσης» (μτφρ.: Ηφαιστίων Χριστόπουλος, εκδ. Μεταίχμιο), του Αυστραλού ιστορικού Ντέιβιντ Μπέικερ, κορυφώνεται 1,9 εκατ. χρόνια πριν.
Τότε έχουμε μια εκπληκτική εξέλιξη: την εμφάνιση του Homo erectus και την πλήρη ανατροπή του σεξουαλικού ενστίκτου. Τότε τέθηκαν «τα ίδια τα θεμέλια του τι σήμαινε να είναι κανείς άνθρωπος».
Κατ’ αρχάς, η επιλογή του Homo erectus να είναι σε μονογαμικές σχέσεις. «Είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τη μονογαμία στο οικογενειακό μας δέντρο από την εποχή του γίββωνα (σ.σ. Γίββωνες ονομάζονται όλα τα μέλη της οικογένειας Υλοβατίδες των Ανθρωποειδών, δηλ. πίθηκοι), περίπου 17 εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα. (…) Τώρα τα περισσότερα άτομα μιας φυλής Homo erectus, και αρσενικά και θηλυκά, έκαναν σχέσεις για να μπορέσουν να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητες να διαιωνίσουν το DNA τους».
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα παρατήρηση: «Η σεξουαλική προτίμηση προς την ευφυΐα και τις επικοινωνιακές ικανότητες, σε συνδυασμό με την εξελικτική αξία της προηγμένης χρήσης εργαλείων, κατέστησε τη σεξουαλική επιλογή με κριτήριο απλώς τη μυϊκή δύναμη λιγότερο αναγκαία».
Σύμφωνα πάντοτε με τον συγγραφέα, πλέον το σεξ έφερνε δύο άτομα κοντά και χάρη σε αυτό ήταν πιο πιθανό να παραμείνουν μαζί, ενώ «ο μέσος χρόνος της σεξουαλικής συνεύρεσης αυξήθηκε από τα λίγα δευτερόλεπτα στα 8 κατά μέσον όρο λεπτά από τη στιγμή της διείσδυσης μέχρι τον οργασμό. (…) Το σεξ ήταν πλέον ένα θέμα πιο προσωπικό, που αφορούσε δύο μόνο άτομα – κάτι που ενδεχομένως γέννησε και την ανάγκη για απομόνωση».
Ποια ήταν η άμεση συνέπεια αυτής της εξέλιξης; Τα μονογαμικά ζευγάρια εκείνης της περιόδου να αρχίσουν να επιδίδονται σε μια ποικιλία σεξουαλικών πράξεων πέρα από τη διείσδυση. «Τα φιλιά στο στόμα διευκολύνουν την ανταλλαγή φερομονών, που ενισχύει το δέσιμο μεταξύ των συντρόφων, αυξήθηκαν τα προκαταρκτικά κάθε είδους, οι αγκαλιές μετά το σεξ έγιναν κοινός τόπος, ενώ η πεολειχία και η αιδοιολειχία ανέλαβαν τον ρόλο της περαιτέρω ισχυροποίησης του δεσμού μεταξύ δύο ατόμων. Αυτό απείχε παρασάγγας από τα πληκτικά βατέματα από πίσω των 7 δευτερολέπτων στα οποία επιδίδονται οι χιμπαντζήδες».
Βεβαίως, η μονογαμία δέχθηκε –και δέχεται– πολλαπλά πλήγματα. Ο Μπέικερ γράφει πως πρόγονοί μας που έζησαν 6 με 2,3 εκατ. χρόνια πριν «ζούσαν σε σεξουαλική ελευθεριότητα και έκαναν σεξ με φρενήρεις ρυθμούς. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι φιλοξενούμε μέσα μας αλληλοαντικρουόμενα σεξουαλικά ένστικτα, με τη νεότερη τάση για μονογαμία να έρχεται σε αντιπαράθεση με την κρυμμένη μέσα μας ελευθεριότητα».
Τέτοιου τύπου εσωτερικές συγκρούσεις, παλινωδίες και διλήμματα (και φαντασιώσεις απαγορευμένες) είναι συνυφασμένα όλα με τη σεξουαλικότητα. Το ζώο μέσα μας έρχεται από πολύ μακριά και πολύ παλιά. Και είναι ακόμα ζωντανό.
