Και τότε, το 2022, είχαμε συγκλονιστεί, όπως συγκλονιστήκαμε σήμερα με την αποκάλυψη της νέας θηριωδίας. Και τότε, ουδείς στον Κολωνό είχε αντιληφθεί το διαρκές μαρτύριο του 12χρονου κοριτσιού, θύματος σεξουαλικής κακοποίησης και μαστροπείας. Και τότε, ο βασικός κατηγορούμενος είχε «άκρες», όπως λέει πως έχει ο αστυνομικός της Βουλής, ο οποίος δεν κίνησε τις υποψίες κανενός στο Σώμα ή στο οικείο περιβάλλον για τα κατά συρροήν ενδοοικογενειακά εγκλήματα. Οταν η βόμβα έσκασε, ορισμένα στόματα άνοιξαν. Πρώην σύζυγος, γνώριμοι, εκπαιδευτικοί μίλησαν για τον βίαιο αστυνομικό που ξυλοκοπούσε και τραμπούκιζε, είχε μακρύ παρελθόν σε πειθαρχικά παραπτώματα και ευκολόχρηστα τα απολυμαντικά «ψυχολογικά προβλήματα». Αυτά επικαλέστηκε και μετά τις βαρύτατες καταγγελίες της συζύγου και εισήχθη στην ψυχιατρική κλινική του 414 στην Πεντέλη. Εκεί απολογήθηκε, από εκεί, ως προφυλακιστέος, αναρτούσε στα κοινωνικά δίκτυα σχόλια και φωτογραφίες.
Με τον αέρα μιας ορισμένης προστασίας που ίσως θεωρούσε ότι απολάμβανε. Της βεβαιότητας ότι, εντέλει, δεν θα σπάσει ο κώδικας της σιωπής, το «δεν είδα, δεν ξέρω», που τηρείται στα στενά επαγγελματικά ή οικεία περιβάλλοντα (συνάδελφοι του συμπαραστάθηκαν, ο γιος αρνήθηκε όσα αποδίδονται στον πατέρα). Οσο για την ευρύτερη κοινότητα, αυτή συνήθως αδιαφορεί, αποστρέφει το βλέμμα από τις «ιδιωτικές υποθέσεις» των γειτόνων, από τα απεχθή σκοτάδια της διπλανής πόρτας. Ανθρωποι που σκρολάρουν ασταμάτητα μέσα στη ζωή των άλλων, που έχουν για όλα άποψη, που δολοφονούν με ευκολία χαρακτήρες, γυρνούν την πλάτη στις φωνές, στα σκοτεινιασμένα πρόσωπα, στην ταραχή εκείνων που κατοικούν μόλις λίγα μέτρα μακριά τους – δηλαδή, σε ό,τι συνιστά αλλότριο πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, γυρνούν την πλάτη στη ζωή μέσα στην κοινωνία, στη ζωή μέσα στην ανημπόρια –ή στη δύναμη– των ανθρώπων.
Οι κοινωνίες προχωρούν, όμως κυρίως μέσα από ατομικά μονοπάτια. Στην ιδιωτική σφαίρα είναι που οι περισσότεροι επενδύουμε. Και στο τώρα. Χωρίς μνήμες κανόνων ζωής του χθες, που θα διέγειραν, αυτομάτως, αισθήματα συμπαράστασης και συμπόνοιας. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε διαφαινόμενα εγκλήματα των διπλανών άλλων, και αυτή μας η τύφλωση είναι σαν να δίνει στον θύτη μιαν αίσθηση ελευθερίας στη διάπραξη του κακού, στην κλιμάκωση των αποτρόπαιων πράξεων. Το ανάχωμα όπου πάνω του συντρίβονται οι οιμωγές των θυμάτων. Δηλαδή, κυνικά, ανάλγητα, γινόμαστε χρήσιμοι και βολικοί συνεργοί του.
