Οσοι μετακινήθηκαν με τα πρώτα δωρεάν δρομολόγια του μετρό, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες από τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία δηλαδή, είχαν να λένε, εκτός από τον θαυμασμό για το τεχνολογικό επίτευγμα, και για την ατμόσφαιρα χαράς που πλημμύριζε τα ασφυκτικά γεμάτα βαγόνια.
Ανθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους, με χαμόγελο και έκδηλη ικανοποίηση αντάλλασσαν ευχές, όπως «καλοτάξιδο», «να το χαρούμε», έδειχναν να τους «φέρνει κοντά», έστω και για λίγες στιγμές, το μετρό. Δεν απέχει από την αλήθεια ότι η πόλη καμαρώνει, και δικαίως, για το απόκτημά της, μολονότι χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, δύσκολα έως καταστροφικά για πολλούς επαγγελματίες, για να το δει να γίνεται πραγματικότητα.
Το ποιος και πόσο έφταιξε για τις καθυστερήσεις λίγο-πολύ το γνωρίζουν όλοι, όπως όλοι ξέρουμε ότι «βγάλαμε και τα μάτια» μόνοι μας, αλλά αυτά είναι πλέον Ιστορία.
Η Θεσσαλονίκη με τη λειτουργία του μετρό ανέβηκε επίπεδο. Εντάχθηκε στον παγκόσμιο μεταφορικό χάρτη ως η πόλη με το πιο σύγχρονο μετρό στην Ευρώπη.
Καθόλου τυχαία, τα μεγάλα διεθνή δίκτυα ενημέρωσης παρουσίασαν το έργο με διθυραμβικά σχόλια ως στολίδι και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οργάνωσε ειδική τιμητική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη. Ολα αυτά μόνο θετικό αντίκτυπο θα έχουν στη διεθνή εικόνα της και στον τουρισμό.
Οι «χοροί», όμως, κάποια στιγμή θα πάψουν και η πόλη θα βρεθεί ενώπιον μιας πραγματικότητας, που λέει ότι το σημερινό μετρό, όσο καλό και αν είναι, που ασφαλώς είναι, δεν επαρκεί για να αλλάξει τον ρουν των πραγμάτων στις μετακινήσεις σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα και στην ενδοχώρα της.
Το μετρό θα έχει πραγματική αξία εάν επεκταθεί όχι μόνο προς την Καλαμαριά, το αεροδρόμιο (αυτονόητο) και τις δυτικές συνοικίες, όπως προβλέπεται, αλλά και προς τη Χαλκιδική, το μεγάλο τουριστικό κέντρο, τη Βέροια και την Κατερίνη, μέσω προαστιακού βεβαίως.
Θα δημιουργηθεί έτσι μια εγκάρσια διασύνδεση μέσων σταθερής τροχιάς, από τις παρυφές του Ολύμπου έως του Αθω, που θα αλλάξει θεαματικά το μεταφορικό τοπίο.
Σχέδια επ’ αυτού υπάρχουν και άλλα καταρτίζονται. Θα χρειαστεί όμως η πόλη να διεκδικήσει ένα τέτοιο έργο, με σπονδυλική στήλη τα σημερινά εννιάμισι χιλιόμετρα.
Και δυστυχώς, όπως φάνηκε και στην περίπτωση του σημερινού μετρό της, η Θεσσαλονίκη «δεν το ‘χει» στις διεκδικήσεις.
Δεν θυμάμαι να υπήρξε ούτε μία κινητοποίηση στο επίπεδο της κοινωνίας, ώστε να ακουστεί δυνατή η φωνή της για τις ατέρμονες καθυστερήσεις, τις δολιχοδρομίες των εργολάβων, τα παιχνίδια συμφερόντων, οικονομικών, πολιτικών, κομματικών, που έκαναν πολλούς να πιστέψουν ότι αυτό το έργο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ – μόνο κατάρες για το «κράτος των Αθηνών» και εμφύλιος για τα αρχαία ακούγονταν.
