Ωραία όλα αυτά τα επιστημονικά, θα πει κάποιος που παρακολούθησε τα τρία πρώτα σημειώματα αυτής της εβδομάδας, αφιερωμένα στο βιβλίο «Σεξ. Δύο δισεκατομμύρια χρόνια αναπαραγωγής και απόλαυσης» (μτφρ.: Ηφαιστείων Χριστόπουλος, εκδ. Μεταίχμιο) του ιστορικού Ντέιβιντ Μπέικερ. Ωραία όλα αυτά με το πρώτο μισό του τίτλου του βιβλίου, τα περί αναπαραγωγής· τι γίνεται όμως με το δεύτερο μισό, την απόλαυση;
Λοιπόν, η αυγή της εποχής του οργασμού, μας λέει ο Μπέικερ, συμπίπτει με την πρόσκρουση του αστεροειδούς 66 εκατομμύρια χρόνια πριν, με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, οπότε και εξαλείφθηκε το 90% των χερσαίων ζώων και το 50% της χλωρίδας της Γης.
Τα μεγαλόσωμα ζώα χάθηκαν· τα θηλαστικά που επιβίωσαν ήταν μικροσκοπικά. Ετσι, όμως, δημιουργήθηκαν πολλά «οικολογικά κενά» – θέσεις κενές που τα θηλαστικά ανέλαβαν να γεμίσουν. Τα σώματά τους μεγάλωσαν και απέκτησαν νευρολογική περιπλοκότητα. «Αυτό», γράφει ο Μπέικερ, «είχε ως αποτέλεσμα το σεξ στην προγονική μας γραμμή να φτάσει σε άλλο επίπεδο σωματικής και πνευματικής επιτήδευσης».
Ωστόσο, από εξελικτική άποψη, μας πληροφορεί ο συγγραφέας, «η εισροή χημικών ουσιών που σημαίνουν απόλαυση στον εγκέφαλο δεν είναι κάτι καινούργιο. Συμβαίνει από τότε που απέκτησαν εγκέφαλο τα πολυκύτταρα σπονδυλωτά».
Εκπληκτικό: 530 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ντοπαμίνη ενεργοποιούσε μια «απόκριση ικανοποίησης» στα ψάρια του Κάμβριου (σ.σ. Παλαιοζωικός γεωλογικός αιώνας) όταν αυτά απελευθέρωναν σπέρμα ή εναπέθεταν τα αυγά τους. «Αυτός ήταν ο τρόπος που είχε βρει η φύση για να ισχυροποιήσει την ιδέα ότι είναι καλό να αντιγράφει κανείς το DNA του».
Κάτι έλειπε όμως και πάλι: «Τα ψάρια αυτά μάλλον δεν διέθεταν συνείδηση, ούτε μπορούσαν να αντιληφθούν το αίσθημα της ηδονής». Ολο ήταν μηχανικό, με άλλα λόγια.
Η λέξη-κλειδί εδώ είναι: εγκέφαλος. Οσο περισσότερο εξελισσόταν ο εγκέφαλος (και η συνείδηση), τόσο το σεξ γινόταν απόλαυση. Στη σελίδα 125 του βιβλίου, ο αναγνώστης βλέπει μια απεικόνιση του εγκεφάλου τη στιγμή του οργασμού: η κρανιακή κοιλότητα είναι λες και γεμίζει λευκά νέφη, κεραυνούς και αστραπές. «Είναι αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν La petite morte, “μικρό θάνατο”».
Ο Μπέικερ γράφει πως «διαθέτουμε στοιχεία ότι όλα τα πλακουντοφόρα, μέχρι τον κοινό μας πρόγονο 66 εκατομμύρια χρόνια πριν, βίωναν ώς έναν βαθμό αυτό το φαινόμενο, κάτι που επηρέασε βαθιά τις σεξουαλικές πρακτικές και τη σεξουαλική τους ψυχολογία, ακόμα και αφότου διαχωρίστηκαν σε όλα τα σημερινά πλάσματα, μεγάλα και μικρά. Με την πρόσκρουση του αστεροειδούς κατά το Κρητιδικό, αγαπητέ αναγνώστη, ανέτειλε η εποχή του οργασμού».
