Σήμερα οι Αθηναίοι ζηλεύουμε λίγο τους Θεσσαλονικείς. Θυμόμαστε τα «δικά μας», εκείνο το ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου του 2000 που εγκαινιάστηκε το μετρό και περισσότερο από ένα εκατομμύριο κόσμος έσπευσε να γνωρίσει τους νέους σταθμούς και να «ταξιδέψει» στις μυστηριώδεις, σκοτεινές στοές που τον μετέφεραν από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη. Μας θυμάμαι να κατακλύζουμε τις αποβάθρες με τη χαρά και την έξαψη των νεοφώτιστων και να παρακολουθούμε την άφιξη του συρμού με την ίδια, σχεδόν, έκπληξη που είχαν οι θεατές εκείνης της ιστορικής κινηματογραφικής άφιξης του τρένου των αδελφών Λιμιέρ το 1895.
Υπήρχαν ενθουσιασμός και συγκίνηση και νομίζω το ίδιο θα αισθανθούν και οι Θεσσαλονικείς σήμερα, ιδίως όσοι αγαπούν και νοιάζονται πραγματικά την πόλη τους· και στην Αθήνα υπήρξε ταλαιπωρία, κλειστοί δρόμοι για χρόνια, διαμαρτυρίες των εμπόρων ή τραγελαφικά γεγονότα, όπως η ξαφνική βύθιση ενός περιπτέρου στην Πανεπιστημίου – φανταστείτε να υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 1997, τι θα είχαμε ακούσει για το σαθρό, «εμφανώς ακατάλληλο» υπέδαφος της Αθήνας, ότι δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει ποτέ το έργο και άλλα ωραία.
Σε δέκα χρόνια από σήμερα κανείς δεν θα θυμάται τη μεμψιμοιρία και τη διαδικτυακή γκρίνια. Αυτές τις μέρες η Θεσσαλονίκη γιορτάζει.
Φυσικά η ιστορία του μετρό της Θεσσαλονίκης είναι διαφορετική, η κατασκευαστική περίοδος τράβηξε σε απαράδεκτο μάκρος (αλλά όχι μόνο επειδή αστόχησε η πολιτεία και οι κατά καιρούς κυβερνήσεις) και η λειτουργία του έγινε ανέκδοτο. Και εντελώς αναμενόμενα, στο παρά ένα ακούγεται ξανά ο ίδιος γρουσούζικος αχός που συνοδεύει κάθε καλούτσικη στιγμή αυτής της χώρας: εγείρονται από το πουθενά θέματα ασφαλείας, ακούγονται καλέσματα για… σαμποτάζ ή (οι πιο θερμόαιμοι) για βανδαλισμούς (!), παπαγαλίζεται η απαξίωση του έργου (20 χρόνια για 9 χιλιόμετρα;), γίνονται εκτός τόπου και χρόνου συγκρίσεις με το μετρό του… Ριάντ, που συμπτωματικά εγκαινιάζεται κι αυτό μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ίδια μίζερη στάση που δεν την είδαμε μεν στα αντίστοιχα αθηναϊκά εγκαίνια, αλλά λίγα χρόνια μετά, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες· ότι η ζωή τις ημέρες των Αγώνων θα ήταν κόλαση, ότι δεν θα μπορούσαμε να πάμε πουθενά γιατί θα είχαν προτεραιότητα τα οχήματα της ΔΟΕ, ότι τα πάντα θα ήταν πανάκριβα λόγω των τουριστών που θα συνέρρεαν… Κι έτσι, εκατοντάδες χιλιάδες πανικοβλημένοι Αθηναίοι έσπευσαν να φύγουν διακοπές πάνω στο δεκαπενθήμερο των Αγώνων για να μην τους βρει τέτοιο κακό κι έτσι έχασαν τη μία και μοναδική ευκαιρία που έχει κάθε άνθρωπος στη ζωή του να δει Ολυμπιακούς στην πόλη του…
Είμαι σίγουρος ότι η συντριπτική πλειονότητα των Θεσσαλονικέων θα γιορτάσει το μετρό της πόλης όπως του αξίζει. Μερικές φορές η Ιστορία γράφεται ερήμην μας, αλλά είναι ωραίο πού και πού να τη ζεις από κοντά.
