Κερδίζει η βία, η ενδοοικογενειακή, η ανήλικη βία, ολοένα νέα εδάφη; Διπλασιάστηκαν οι γυναίκες που υπέστησαν βία ή, απλά, «άνοιξαν περισσότερα στόματα» –18.427 φέτος από 9.860 πέρυσι–, οργανώθηκε καλύτερα η αστυνομία; Κοινή πεποίθηση, σαν κατακάθι ασάλευτη, είναι ότι περισσεύει η ενδοοικογενειακή βία. Κατά 100%, λένε οι στατιστικές, αυξήθηκαν οι επιθέσεις ανηλίκων κατά άλλων ανηλίκων την τελευταία τριετία. Οι 280 ξυλοδαρμοί εφήβων από άλλους εφήβους το 2023 έγιναν 500 φέτος. Διπλασιάστηκαν οι καταγγελίες γονέων; Βελτιώθηκε το σύστημα καταγραφής των περιστατικών; Ή εκτινάχθηκε η ανήλικη βία;
Οι αριθμοί λένε ναι, τα ασφαλή συμπεράσματα λίγα. Η βία είναι από εκείνα τα παταγώδη συνταρακτικά ζητήματα που εγγράφονται στις συνειδήσεις των ανθρώπων ενίοτε σε διαστάσεις άλλες από τις πραγματικές. Για παράδειγμα, ενώ τα ποσοστά εγκληματικότητας στις ανεπτυγμένες χώρες μειώνονται, οι πολίτες τους πιστεύουν πως, αντιθέτως, αυξάνονται. Ισως λόγω της έντασης της βίας, της υπερχειλίζουσας ωμότητας, της διάχυσης της επιθετικότητας σε ευρύτερα κοινωνικά πεδία, της υπερπροβολής των συμβάντων. Και αλλάζουν τα μέτρα και τα σταθμά ανάλογα με το θύμα. Οι γυναικοκτονίες ταράζουν κυρίως το μισό του ουρανού, προσκρούουν σε ριζωμένες νοοτροπίες και επιφανειακές ερμηνείες («κάτι θα του έκανε», «φταίνε οι δύσκολοι καιροί»), ενώ ο υποβόσκων ανδρικός φόβος του ευνουχισμού και της απώλειας της εξουσίας αναπαράγει τη βία. Οι γυναικοκτονίες απασχολούν διότι το αίμα πουλάει, όμως χωρίς ο μαζικός συγκλονισμός να τροποποιεί στερεότυπα και να αποθαρρύνει μελλοντικούς θύτες.
Η σφοδρότητα με την οποία εκδηλώνεται η ηρωοποιημένη εντός των μαθητικών δικτύων, κολλητική ανήλικη βαρβαρότητα εγκαθιστά τους εφηβικούς ξυλοδαρμούς στους πρώτους τίτλους ειδήσεων, στεριώνοντας την αντίληψη πως πρόκειται για φαινόμενο καθολικό. Βαφτίζεται «σημείο των καιρών», καλπάζουσα αρρώστια του πολύπλοκου κόσμου μας, ένα κατανοητό κακό που κουκουλώνει τα δυσεξήγητα παρελκόμενα των ρευστών καιρών μας – και την αλήθεια. Οτι δεν κάνουμε πολλά για την αλλαγή πολιτισμικής πίστας. Εντέλει, μόνο μηρυκάζουμε τη φρίκη. Αίμα και άγουρες ακρότητες. Εύχρηστα εργαλεία στην πρόκληση του προσοδοφόρου αποτροπιασμού. Πρόχειρα βέλη στα χέρια λαϊκιστών κατά των αντιπάλων – αυτοί δεν ευθύνονται για την αύξηση της βίας; Μια κατηφής ύλη που ανακυκλώνεται στην επιφάνεια των παγιωμένων πραγμάτων.
