Ξεκινώ από το αυτονόητο. Κανένας δεν κάνει δημοψήφισμα για να το χάσει. Ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας ή κυρίως ο Αλ. Τσίπρας. Με το πέρασμα των χρόνων, με την έλευση άλλων γεγονότων που επικαλύπτουν τα προηγούμενα, η ανθρώπινη μνήμη εξασθενεί ή θέλει να καταχωνιάσει στα βαθύτερα σημεία της, ανεπεξέργαστα, καταστάσεις που την ενόχλησαν. Και έτσι δίνεται η ευκαιρία στους πρωταγωνιστές των όσων συνέβαιναν τότε να ξαναγράψουν την Ιστορία επιδιώκοντας την προσωπική τους δικαίωση. Γιατί αυτός είναι ο διακαής πόθος όλων των δημοσίων προσώπων.
Ο Αλ. Τσίπρας παρουσίασε το 2019 στην Αγκελα Μέρκελ τη δική του εκδοχή για το δημοψήφισμα του 2015. Ηταν, ισχυρίστηκε, μια κίνηση τακτικής για να αποδείξει στο αντιμνημονιακό πλήθος ότι έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Δηλαδή με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν θα επηρέαζε –σύμφωνα με τα λεγόμενά του το 2019– την ειλημμένη απόφασή του να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ας ανατρέξουμε στο κλίμα του πρώτου εξαμήνου του 2015 για να διαπιστώσουμε τι ήθελε τελικά ο Αλ. Τσίπρας.
Να θυμηθούμε πρώτα πρώτα τη δήλωσή του ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ. Δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία, ότι εμάς, της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το τι νόμισμα θα έχουμε δεν μας πολυενδιαφέρει.
Ο ισχυρισμός ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμούσε τελικά να χάσει στο δημοψήφισμα το 2015 βολεύει πολλούς, όμως βιάζει βάναυσα τη μνήμη μας και την Ιστορία.
Να θυμηθούμε στη συνέχεια την ομιλία του Αλ. Τσίπρα στην Αγία Πετρούπολη στην οποία συνέδεσε την ελληνική ναυτοσύνη με την αναζήτηση νέων λιμανιών, δίνοντας μια αλληγορική σημασία στον αναπροσανατολισμό της γεωπολιτικής θέσης της πατρίδας μας.
Και όλα αυτά τα είπε ενώπιον του Βλαντιμίρ Πούτιν, από τον οποίο στη συνέχεια ζήτησε δάνειο πέντε δισεκατομμυρίων. Και τέλος να υπενθυμίσω στον αναγνώστη ότι –αφού εξήγγειλε το δημοψήφισμα, μέσα σε μια εβδομάδα, με κλειστές τις τράπεζες– δύο φορές εμφανίστηκε στην τηλεόραση και υποστήριξε το «όχι».
Ολες αυτές οι κινήσεις του, σε συνδυασμό με το κλίμα μέσα στην ελληνική κοινωνία, ουδεμία αφήνουν αμφιβολία ότι ο Αλ. Τσίπρας ήθελε να κερδίσει στο δημοψήφισμα. Θα ήταν μια ακόμα νίκη εναντίον του «παλιού πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία». Ο τότε πρωθυπουργός γνώριζε πως αν ηττάτο, αυτή η ήττα θα αμφισβητούσε την πολιτική του κυριαρχία. Και για αυτό υποστήριξε με δύο δημόσιες παρεμβάσεις του το «όχι». Ολα όσα ακούγονται εκ των υστέρων μου θυμίζουν τους οπαδούς που μονίμως βλέπουν στημένα αποτελέσματα.
Ο ισχυρισμός ότι ο Αλ. Τσίπρας επιθυμούσε τελικά να χάσει στο δημοψήφισμα βολεύει πολλούς, όμως βιάζει βάναυσα τη μνήμη μας και την Ιστορία. Η υστεροφημία είναι μια αποδεκτή απόπειρα των δημοσίων προσώπων να καταχωρισθούν στις ιστορικές δέλτους με χρυσά γράμματα, αλλά αυτή η προσπάθεια δεν νοείται να παραχαράσσει τα γεγονότα, πολύ δε περισσότερο αν το συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο δεν έχει αποσυρθεί οριστικά από τον δημόσιο βίο.
