Τώρα που συνήλθαμε κάπως από το χαστούκι της νίκης του Τραμπ, καλό θα είναι να παραδεχθούμε ότι ήταν ολοφάνερο ότι θα κέρδιζε. Πρώτα πρώτα οι Δημοκρατικοί έγιναν ρόμπα μέσα στο κατακαλόκαιρο επειδή σαν άλλοι Σοβιετικοί έκρυβαν επιμελώς ότι ο Μπάιντεν δεν μπορούσε να λειτουργήσει για πάνω από δύο ώρες την ημέρα. Ποιος κυβερνάει λοιπόν την Αμερική, ποιος πήρε τις αποφάσεις για τα πιο σημαντικά ζητήματα των τελευταίων ετών; Τι απαντούν οι λιμπεράλες; Τίποτα. Στη συνέχεια, οι ίδιοι ντέμοκρατς που έχυναν δηλητήρια για το πόσο ούφο αντιπρόεδρος ήταν η Κάμαλα, ξαφνικά ανακάλυψαν τη μεγάλη εισαγγελέα που ήταν έτοιμη να χώσει στη στενή τον απατεώνα εργολάβο. Δυστυχώς, όσοι την παρακολουθούσαν έβλεπαν μια αυτάρεσκη Καλιφορνέζα που αναμασούσε τα κλισέ του Ομπάμα περιστοιχιζόμενη από παλιομοδίτικα σελέμπριτι –Οπρα, Σπρίνγκστιν, Μπιγιονσέ–, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο λόγος του Τραμπ ήταν υπόδειγμα ρητορικής.
Ηταν όμως υπόδειγμα πολιτικής (παρά τις συχνές αρλούμπες, που ωστόσο τις ξεστόμιζε για να μη ροχαλίζει το πλήθος). Ο Τραμπ χτύπησε ευθύβολα στο μεγάλο ζήτημα της εποχής μας, που είναι η πολιτική χρεοκοπία της παγκοσμιοποίησης όπως τη γνωρίσαμε. Η κατάργηση ορίων και συνόρων στις συναλλαγές, στο εμπόριο και στη μετανάστευση είναι μια πολιτική που κατάργησε την πολιτική. Πέρασε σαν ανεμοθύελλα πάνω από μεγάλες αστικές, ημιαστικές και αγροτικές εκτάσεις του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου και καταδικάστηκε με όλο και μεγαλύτερη έμφαση σε διαδοχικές εκλογές σχεδόν παντού. Εύρωστες κοινότητες στην Ευρώπη και στην Αμερική έχουν χάσει την παραγωγική τους βάση, την ίδια ώρα που η κατακόρυφη αύξηση του ποσοστού παράνομων αλλόθρησκων μεταναστών έχει πλήξει την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια. Η Αμερική έχει τεράστιο εμπορικό έλλειμμα και στρατιές νέων κατεστραμμένων από τα οπιούχα, την ίδια ώρα που υπερχρεώνεται για να υποστηρίζει τη «ρωμαϊκή» πολεμική βιομηχανία της.
Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν καθαρά Τραμπ, αλλά μόλις μπήκε η Κάμαλα πείραξαν τη μεθοδολογία και της επιφύλαξαν υποδοχή μεσσία (το είχαν επισημάνει δημόσια οι στατιστικολόγοι του Τραμπ). Σιγά μη βγει ο καραγκιόζης, έλεγαν πολλοί. Καραγκιόζηδες όμως αποδείχθηκαν όλοι αυτοί οι σύμβουλοι της Κάμαλα, που βαρυστομάχιασαν από τις δωρεές των χορηγών τους χωρίς να φέρουν ανθρώπους στην κάλπη. Κάτι που επιπλέον έδειξε ότι η οριακή νίκη του Μπάιντεν το 2020 ίσως οφειλόταν πράγματι (όπως ευθέως υπονόησε ο Ελον Μασκ στο X) στους σάκους με φακέλους επιστολικής ψήφου από τα Ντιτρόιτ και τις Ατλάντες, που λόγω των έκτακτων νόμων της πανδημίας θεωρήθηκαν έγκυροι απλώς με μια τζίφρα του αόρατου «ψηφοφόρου».
