Μια ανάσα από την κατάκτηση και τυπικά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από τον πρώτο γύρο έφτασε ο Σωκράτης Φάμελλος με το 49,36% που συγκέντρωσε την περασμένη Κυριακή. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται γιατί δεν ζήτησε να γίνει ο δεύτερος γύρος εκλογών, παρά αποδέχθηκε τη δήλωση του Παύλου Πολάκη ότι δεν χρειάζεται δεύτερος γύρος. Είναι η συνέχεια της δήλωσης Πολάκη, ότι «αυτά που λέω είναι ο μισός ΣΥΡΙΖΑ», που προβληματίζει για το πώς θα εξελιχθεί η συνύπαρξή τους.
Προεξοφλείται από πολλούς μια άτυπη διαρχία, την οποία ο δεύτερος θα επιβάλει, προτάσσοντας ακριβώς το υψηλό ποσοστό που πήρε στον πρώτο γύρο και ότι εξ αυτού συνάγεται ότι εκπροσωπεί το μισό κόμμα. Μια ξεκάθαρη νίκη του Σωκράτη Φάμελλου στον δεύτερο γύρο θα περιόριζε κάπως τις διεκδικήσεις του συνυποψηφίου του, όσον αφορά την πορεία του κόμματος εφεξής.
Ενδεχομένως στο στρατόπεδο του νέου προέδρου και των «87» που τον στήριξαν να επικράτησε μια συντηρητική λογική, «κάλλιο πέντε και στο χέρι». Κανένας δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να προεξοφλήσει ότι από μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση θα έβγαινε νικητής ο Σωκράτης Φάμελλος. Θεωρείται το πιο πιθανό σενάριο από εκείνους που λένε ότι είχε καλύτερη πρόσβαση στον κομματικό μηχανισμό, που του έδινε προβάδισμα.
Ωστόσο, επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ «έχουν καεί στον χυλό» με τον Στέφανο Κασσελάκη, πιθανόν κανείς δεν επιθυμούσε να πάρει ένα αχρείαστο ρίσκο, ακόμη κι αν προεξοφλείτο ένα σίγουρο αποτέλεσμα επικράτησης του Σωκράτη Φάμελλου.
Ο δεύτερος λόγος για την απροθυμία νέας προσφυγής στις κάλπες έχει να κάνει με ένα στοιχειώδες ένστικτο αυτοπροστασίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δοκιμαστεί παρατεταμένα από τοξική εσωκομματική αντιπαράθεση. Ενας δεύτερος γύρος εσωκομματικών εκλογών θα γινόταν σίγουρα με πολύ πιο υψηλούς τόνους αντιπαράθεσης και τον κίνδυνο τα πράγματα να ξεφύγουν για άλλη μια φορά και να φτάσουν στα άκρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο για την εικόνα του κόμματος προς τα έξω, αλλά και για την πολυτραυματισμένη εσωτερική συνοχή του.
Η ισορροπία υψηλού ρίσκου που προέκυψε ως αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης είναι ένα απαιτητικό στοίχημα με άδηλη εξέλιξη. Δίνει, όμως, κάποιες αναγκαίες ανάσες και ένα ελάχιστο περιθώριο ανασυγκρότησης, που το κόμ-μα έχει μεγάλη ανάγκη.
