Συμβαίνει κάτι παράξενο με τον «ένοπλο αγώνα» και την επικοινωνιακή διαχείριση των συνεπειών του από την άκρα Αριστερά. Ενώ θεωρητικά ο αγωνιστικός σκοπός αγιάζει τα έκνομα μέσα, κάθε φορά που κάποιο πρόσωπο κατηγορείται για συμμετοχή σε τρομοκρατικές ενέργειες και οργανώσεις, οι πολιτικοί του σύντροφοι βροντοφωνάζουν την αθωότητά του· ψέγουν τις Αρχές για τα ελλιπή στοιχεία τους, για τις κατασκευασμένες κατηγορίες, για το σχέδιο που εξυφαίνουν για να πλήξουν αθώους ανθρώπους. Οι Αρχές, βέβαια, δεν φημίζονται για την επιχειρησιακή δεινότητά τους (θυμόμαστε όλοι την υπόθεση Ινδαρέ), επομένως τα μπουφόνικα λάθη τους είναι παραπάνω από αναμενόμενα. Παραμένει ωστόσο αξιοπρόσεκτο ότι όποτε ένας σύντροφος βρίσκεται μπλεγμένος, η αθωότητά του (υπό καθαρά νομικό και όχι ηθικό πρίσμα) θεωρείται από το περιβάλλον του αδιαπραγμάτευτη εξαρχής. Υποθέτει λοιπόν κανείς ότι, για να είναι τόσο συχνή η επίκλησή της, η αθωότητα πρέπει να είναι σημαντική για όσους την επικαλούνται· ότι οι αγωνιστές του ακροαριστερού-αναρχικού φάσματος δεν περιφρονούν τον νόμο, αντιθέτως τον τηρούν και επιθυμούν να βρίσκονται εντός του πλαισίου του.
Η βάση της αλληλεγγύης
Η βόμβα, πάντως, που έσκασε πριν από μερικές εβδομάδες στους Αμπελοκήπους, σκοτώνοντας τον 36χρονο Κυριάκο Ξ. και τραυματίζοντας βαριά την 33χρονη Μαριάννα Μ., αν εκφράζει κάτι, είναι την καταφανή εμπλοκή των ανωτέρω προσώπων σε μία εγκληματική δραστηριότητα. Προς τι, λοιπόν, τα αριστερά καλέσματα για συμπαράσταση στην τραυματία και οι τιμητικές αναφορές στον «αγωνιστή» νεκρό; Τελικά, έχει σημασία η παράμετρος της αθωότητας ή όχι; Διαβάζοντας κανείς τα στοιχεία που προέκυψαν μετά την έκρηξη, καταλαβαίνει πως δεν επρόκειτο ακριβώς για ατύχημα: η βόμβα δεν φτιάχτηκε για να εκραγεί στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας (στο οποίο, ούτως ή άλλως, ο 36χρονος και η 33χρονη δεν κατοικούσαν)· φτιάχτηκε όμως για να εκραγεί κάπου αλλού στην Αθήνα· για να σκοτώσει. Η αλληλεγγύη στην τραυματισμένη Μαριάννα αφορά την αθωότητά της, το δικαίωμά της στην περίθαλψη και στη δίκαιη δίκη ή το προνόμιο να φτιάχνει βόμβες και να μην τιμωρείται γι’ αυτό;
Το γνώριμο μοτίβο
Με αντίστοιχο τρόπο, η σύλληψη του σελέμπριτι αναρχικού Νίκου Ρ., γνωστού λιγότερο για την απόπειρα ένοπλης ληστείας στην Κοζάνη και περισσότερο για την προ δεκαετίας απεργία πείνας του εντός της φυλακής, για το αίτημά του να σπουδάσει ενώ εξέτιε ποινή (το οποίο έτυχε πάνδημης υποστήριξης) και, εσχάτως, για τη φιλία του με νέο ευρωβουλευτή (τον ίδιο που ενημερώνει τους haters στο Instagram ότι θα στείλει «πεϊνιρλί» στο σπίτι τους – τι να σημαίνει άραγε αυτή η γαστρονομικώς κωδικοποιημένη απειλή; Αδύνατο να φανταστούμε!), προκάλεσε τη στερεότυπη αντανακλαστική αντίδραση: όσοι βλέπουν τον συλληφθέντα με συμπάθεια (είτε λόγω της σχέσης του με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο είτε λόγω της μετέπειτα «αγωνιστικής» δράσης του) βάλθηκαν να τον υπερασπιστούν: πρόκειται περί πολιτικής δίωξης! Ο Νίκος Ρ. είναι αθώος! Το ένα αποτύπωμά του που βρέθηκε στο διαμέρισμα της έκρηξης (τι σύμπτωση!) δεν είναι αρκετό για να βγάλουμε συμπεράσματα. Αραγε πόσα αποτυπώματα είναι απαραίτητα; Και αν τα αποτυπώματα ήταν πολλά, θα είχε αυτό κάποια σημασία;
Συμψηφισμοί
Οσοι δεν περνούν την υπερασπιστική κλωστή μέσα από τη βελόνα των αθωωτικών διακηρύξεων (πρόθυμοι να πάρουν τον δικαιικό ζήλο τους πίσω, αν στη συνέχεια αποδειχθεί ότι το αντικείμενο της υπεράσπισης δεν είναι αθώο) δοκιμάζουν άλλη τακτική, εκείνη των συγκρίσεων και του συμψηφισμού. Στο παιχνίδι μπαίνουν φυσικά τα Τέμπη: «Αυτοί που δεν διέκριναν πολιτικές ευθύνες στη σύγκρουση των τρένων, διέκριναν ένα αποτύπωμα σε ένα ανατιναγμένο διαμέρισμα», είπαν σκωπτικά. Το επιχείρημα είναι θελκτικό όπως όλες οι στρεψοδικίες, αλλά δεν παύει να είναι σόφισμα. Είναι η αποκαρδιωτική πολιτική και ποινική διαχείριση του δυστυχήματος στα Τέμπη ικανός λόγος για να αγνοείται κάθε άλλο έγκλημα που λαμβάνει χώρα σε ελληνικό έδαφος; Μπορούν όλες οι περιστάσεις κατά τις οποίες το κράτος απέτυχε να παίξει τον καταστατικό ρόλο του να αποτελέσουν επιχείρημα εναντίον του κράτους όταν, επιτέλους, αποφασίζει να παίξει τον ρόλο αυτόν; Το σκεπτικό αυτό δεν στριμώχνει το κράτος, αλλά του δίνει άλλοθι· του λέει ότι δεν πειράζει να είναι δυσλειτουργικό, αρκεί η δυσλειτουργία του να μας βρίσκει σύμφωνους.
Παράπλευρες απώλειες
Μες στον τρομοκρατικό αναβρασμό των ημερών, που, σαν απρόσμενη ασθένεια, έδωσε το έναυσμα για ένα συνολικό τσεκάπ (ως διά μαγείας εντοπίστηκε προ ημερών και μια γιάφκα στο Παγκράτι), οι περισσότεροι ενδιαφέρθηκαν για τους εμπλεκόμενους-πληγέντες, αλλά ελάχιστοι σκέφτηκαν τις παράπλευρες απώλειες – εκείνους που επλήγησαν όχι από επιλογή, αλλά ως ακούσιοι κομπάρσοι στα ακροβατικά άλλων. Οι ζημιές στην πολυκατοικία της έκρηξης, που θα μπορούσαν να στερήσουν από σημαντικό αριθμό προσώπων το σπίτι τους, φαίνεται ότι τελικά θα καλυφθούν από τον μεγάλο απορροφητήρα της ανεμπόδιστης αντικοινωνικότητας, το κράτος (τι πρωτόκολλα, υπογραφές, εγκρίσεις, καθυστερήσεις θα μεσολαβήσουν είναι άγνωστο). Δεν θα μπορούσε, όμως, να γίνει κι αλλιώς. Αν οι «νοικοκυραίοι» περίμεναν συγκεντρώσεις στήριξης κι αλληλεγγύης υπέρ τους θα περίμεναν για πάντα· καλύτερα να περιμένουν το κράτος.
