Και σε γυάλα να ζούσαμε, οι αναταράξεις στην πολιτική σκηνή μας θα ήταν σημαντικές. Η Νέα Δημοκρατία απαλλάχθηκε από πρώην πρωθυπουργό που αναζητούσε συνεχώς την προσοχή παίζοντας τους δημοφιλείς ρόλους του πικραμένου μεσσία και της επίδοξης Κασσάνδρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ απεμπόλησε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συνεχώς διασπώμενος σε αναζήτηση ηγεσίας και πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ βγήκε ισχυρότερο από τις εσωτερικές εκλογές και ανακτά μέρος των δυνάμεων που είχαν σκορπίσει με την καταβαράθρωσή του μεταξύ των εκλογών του 2009 (44%) και του 2015 (4,68%). ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ ανταλλάσσουν θέση και ποσοστά, ενώ η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερη κούραση και αμφισβήτηση από τους πολίτες, δίνοντας ελπίδες σε μικρότερα κόμματα για μεγαλύτερο μερίδιο επιρροής. Κανονικά, θα υπήρχε χρόνος έως τις επόμενες εκλογές ώστε οι ζυμώσεις αυτές να οδηγήσουν σε νέες δυναμικές και συσχετισμούς, που ίσως να απέτρεπαν τον κίνδυνο του κατακερματισμού του πολιτικού τοπίου.
Η Ελλάδα, όμως, καλείται να αντιμετωπίσει τις μεγάλες αναταράξεις που εξελίσσονται διεθνώς με ιλιγγιώδη ταχύτητα και απρόβλεπτες συνέπειες. Ο,τι συμβεί στις ΗΠΑ, στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, θα επηρεάσει τις εσωτερικές εξελίξεις και την πορεία μας στον κόσμο. Η επαναφορά του Ντόναλντ Τραμπ θα ανατρέψει πολλά, χωρίς να γνωρίζουμε εάν αυτό θα οδηγήσει σε νέες ισορροπίες ή αν τα προβλήματα θα επιδεινωθούν εκτός ελέγχου. Η Ευρώπη είναι μετέωρη, καθώς Γερμανία και Γαλλία παγιδεύονται σε εσωτερικές πολιτικές διεργασίες. Η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, λοιπόν, πρέπει να ανταποκριθεί σε μια άκρως ρευστή κατάσταση στη διεθνή πολιτική και στην παγκόσμια οικονομία χωρίς η ίδια να στέκει σε σταθερό έδαφος. Η ευθύνη αυτή σπανίως συγκίνησε όσους θεωρούν εαυτούς πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής, καθώς παραδοσιακή προτεραιότητα είναι η προσωπική «δικαίωση» και η «εκδίκηση». Μιλούν εκ μέρους της Ελλάδας, ενώ υπηρετούν το δικό τους συμφέρον, τον δικό τους εγωισμό.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η μόνη επιλογή που έχουμε σήμερα. Μένει να δούμε εάν είναι αρκετά καλή και πώς θα εξελιχθούν οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Η κυβέρνηση χρειάζεται αξιόπιστη αντιπολίτευση και αδιάκοπη, εποικοδομητική αυτοκριτική. Σε αυτό οφείλουν να συμβάλλουν οι «γέροντες» της δημόσιας ζωής και όχι να αναζητούν νέους οπαδούς με παρωχημένους θεατρινισμούς.
