Εντυπη έκδοση. Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά σε πολλούς ξύπνησε μνήμες, προκάλεσε συναισθηματικές αντιδράσεις, κάποιες κουβέντες στο Διαδίκτυο –και δεν ήταν λίγες– ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Είναι γνωστό πως στην πολιτική το ανάθεμα δεν αποτελεί επιχείρημα και κυρίως δεν μας βοηθάει να ερμηνεύσουμε αυτό που έγινε. Επιπλέον, μας στερεί το καθαρό μυαλό για να δούμε το κυριότερο: πώς διαμορφώνεται η κατάσταση από εδώ και πέρα.
Οσο περνούν οι μέρες γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ο πρώην πρωθυπουργός επεδίωξε τη διαγραφή του. Ηθελε να μεταβεί στις ΗΠΑ όντας εκτός της Νέας Δημοκρατίας. Να εικάσω ότι εκεί θα επιδιώξει επαφές με κύκλους του νέου προέδρου, θα βολιδοσκοπήσει προθέσεις και μετά θα πράξει αναλόγως. Πάντως η εκλογή Τραμπ και το κλίμα που πρόκειται να διαμορφωθεί σίγουρα επέδρασαν καταλυτικά στην απόφασή του να διαβεί τον Ρουβίκωνα.
Το εγχείρημα για νέο κόμμα έχει πολλές δυσκολίες. Ο χώρος στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας είναι κορεσμένος και κυρίως ιδεολογικά ετερόκλητος, η ηλικία του πρώην πρωθυπουργού αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα και το κυριότερο θα του λείπει μια πειστική ατζέντα.
Η αντι-woke φρασεολογία προφανώς δεν αρκεί, καθώς το άλλο μεγάλο θέμα που προβάλλει, ο εξ ανατολών κίνδυνος και η υποχωρητικότητα της κυβέρνησης, πάσχει στο δεύτερο σκέλος της.
Ο πρωθυπουργός με την ηγετική του κίνηση για τη διαγραφή Σαμαρά κέρδισε πόντους και όχι μόνον στο νεοδημοκρατικό ακροατήριο.
Η κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη να υποχωρήσει και το δηλώνει urbi et orbi. Και όταν οι καταγγελίες συγκρούονται με την πραγματικότητα, επικρατεί πάντα η πραγματικότητα.
Επιπροσθέτως, ο Αντώνης Σαμαράς ό,τι θα λέει εφεξής θα το λέει διαγραμμένος ων από τη Νέα Δημοκρατία, με ό,τι αυτό θα σημαίνει για την πολιτική εμβέλεια του λόγου του.
Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τους πιθανούς σχεδιασμούς του Αντώνη Σαμαρά και ας δούμε πώς διαμορφώνεται το νέο πολιτικό τοπίο για την κυβέρνηση. Το πρώτο είναι ότι ο πρωθυπουργός με αυτή την ηγετική του κίνηση κέρδισε πόντους και όχι μόνον στο νεοδημοκρατικό ακροατήριο. Μερικές φορές οι διαγραφές αποτελούν μια άσκοπη επίδειξη δύναμης που δεν παράγει αποτελέσματα και άλλες φορές, όπως η προκείμενη που ήταν επιβεβλημένη, δίνουν αέρα στην ηγεσία. Ειδικά στη Νέα Δημοκρατία που η βάση της έχει αποδείξει –στα 50 χρόνια παρουσίας της παράταξης στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μας ζωής– πως είναι νομιμόφρων στην εκάστοτε ηγεσία της. Είναι γνωστό πως όσες απόπειρες έγιναν προβεβλημένων στελεχών της να αναζητήσουν την τύχη τους εκτός του κόμματος, απέτυχαν παταγωδώς.
Φυσικά θα ήταν προτιμότερο όλη αυτή η δυσάρεστη κατάσταση να είχε αποφευχθεί, ο πρώην πρωθυπουργός να είχε αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να συγκυβερνά ακόμα και για την επιλογή των ευρωβουλευτών και πρωτίστως να είχε εμπιστοσύνη στον πατριωτισμό του πρωθυπουργού και των συνεργατών του. Για την κυβέρνηση η ζωή συνεχίζεται, αλλά αναμφίβολα ένας κύκλος έχει κλείσει κυρίως για τον Αντώνη Σαμαρά.
