Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος όταν η κυρίαρχη δύναμη, η Σπάρτη, θέλησε να κόψει τη φόρα της ανερχόμενης Αθήνας. Η λεγόμενη «παγίδα του Θουκυδίδη» χρησιμοποιείται πολύ τελευταίως ως εργαλείο ανάλυσης των κινδύνων που ελλοχεύουν στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας. Οι εκλογές στις ΗΠΑ, όμως, έδειξαν ότι παρόμοια, επικίνδυνη δυναμική μπορεί να αναπτυχθεί και στο εσωτερικό μιας χώρας. Οταν η κυρίαρχη κοινωνική ομάδα αισθανθεί ότι απειλείται από ανερχόμενες δυνάμεις, τότε μοναδική προτεραιότητά της είναι η συσπείρωση και η κατατρόπωση των αντιπάλων. Τα μέλη της δεν νοιάζονται τόσο για το άμεσο συμφέρον τους (όπως οι γυναίκες που υπερψήφισαν τον Τραμπ παρά τον σεξισμό, τα εγκλήματά του και την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση), αρκεί να συμβάλλουν στην ενίσχυση της ομάδας που θεωρούν οχυρό εναντίον μεγαλύτερης απειλής. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτό που παρατηρούμε στις ΗΠΑ σήμερα ως «ο λάκκος του Τραμπ» – ένας κλειστός χώρος όπου διάφορες ομάδες ριζοσπαστικοποιούνται από τη μεταξύ τους έχθρα και από την πεποίθηση ότι η επικράτηση της μιας σημαίνει η εξόντωση της άλλης.
Οταν η κυρίαρχη κοινωνική ομάδα αισθανθεί ότι απειλείται από ανερχόμενες δυνάμεις, τότε μοναδική προτεραιότητά της είναι η συσπείρωση και η κατατρόπωση των αντιπάλων.
Οι εκλογές του 2024 εξασφάλισαν απόλυτη κυριαρχία για τον Ντόναλντ Τραμπ, καθώς ο ίδιος και το ακραίο και ασυνάρτητο κίνημα του οποίου ηγείται ελέγχουν την εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Οι «έλεγχοι και ισορροπίες» που θέσπισαν οι ιδρυτές των ΗΠΑ για να αποτρέψουν την κυριαρχία επικίνδυνων λαϊκιστών, μετετράπησαν σε εργαλεία στα χέρια του πιο ακατάλληλου ατόμου που εξελέγη ποτέ στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Αντί να αποτρέψουν την άνοδό του, οι δέσμιοι θεσμοί ενισχύουν την ικανότητά του να τους αποδυναμώσει περαιτέρω, να βλάψει περισσότερο τον κοινωνικό ιστό, και να διαιωνίσει αυτό το καθεστώς. Επιπλέον, ο Τραμπ διαθέτει και τη νομιμοποίηση της πλειοψηφίας των πολιτών. Τίποτα δεν θα εμποδίσει τις ακραίες πολιτικές που θα εφαρμόσει. Αυτό, όμως, θα προκαλέσει την αντίδραση των αντιπάλων του, καθώς (ορθώς) δεν θα βλέπουν καμία προοπτική για συνεννόηση και συνύπαρξη. Με τη σειρά τους, ο Τραμπ και οι γύρω του θα επιβάλλουν ολοένα πιο ακραίες πολιτικές, ως απάντηση στον θυμό των αντιπάλων τους.
Ο «λάκκος του Τραμπ» διαφέρει πολύ από τις πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές που επέτρεψαν στην Αμερικανική Επανάσταση να θεμελιώσει την ισχυρότερη και πλουσιότερη δημοκρατία που γνώρισε ο κόσμος. Από νωρίς, οι πολίτες μάχονταν υπέρ ενός κράτους δικαίου, συνδύαζαν την ελευθερία με την αποφυγή υπερβολών και ακροτήτων, μοιράζονταν κοινό στόχο, πετυχαίνοντας μια σταθερότητα που δεν συνηθίζεται έπειτα από επαναστάσεις. Η ίδια η σταθερότητα, όμως, επιτρέπει την ενίσχυση ομάδων που αποκτούν τέτοια ισχύ ώστε η συλλογική δύναμη να ωφελεί αυτές περισσότερο από το σύνολο. Οταν η ισχυρότερη ομάδα αισθάνεται ότι η κυριαρχία της κινδυνεύει, θεωρεί εαυτήν αδικημένη και απειλούμενη. Ετσι, παρά τις εμφανέστατες προσωπικές αδυναμίες του, ο Τραμπ κατάφερε να εκμεταλλευθεί τον φόβο και την οργή για να διχάσει την κοινωνία, ενισχύοντας τη θέση του με τη δική του ομάδα, κυρίως τους λευκούς άνδρες χωρίς πτυχίο πανεπιστημίου. Το γεγονός ότι προσείλκυσε και πολλούς από άλλες κοινωνικές και φυλετικές ομάδες υπογραμμίζει την επιτυχία του επιχειρήματός του ότι οι μετανάστες και οι «άγρυπνοι» της πολιτικής ορθότητας απειλούν τον «Αμερικανικό τρόπο ζωής» γενικώς. Ετσι, ο Τραμπ έχει την πολυτέλεια να ρίξει μέσα στον λάκκο έναν υπουργό Υγείας πολέμιο της επιστήμης, έναν υπουργό Δικαιοσύνης εχθρό του κράτους δικαίου, και άλλα επικίνδυνα και ακατάλληλα πρόσωπα. Οσο η κοινωνία βυθίζεται στον λάκκο του Τραμπ, τόσο πιο αναπόφευκτη η παγίδα του Θουκυδίδη.
