Ηταν προφανές ότι ο Στέφανος Κασσελάκης ετοίμαζε κόμμα πριν από την οριστική ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είχε σημασία ότι το αρνιόταν· ίσα ίσα, η διάψευση του σεναρίου ενίσχυε την εγκυρότητά του, δεδομένου ότι ο τέως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει και την καλύτερη σχέση με την ειλικρίνεια. Η αλήθεια είναι πάντως ότι η δημιουργία γραφείων στον Ταύρο δεν άφηνε πολλά περιθώρια για αμφιβολίες. Αλλωστε, ένας επιχειρηματίας ποτέ δεν κάνει έξοδα χωρίς λόγο – πάντα κάτι έχει στο μυαλό του πριν βάλει το χέρι στην τσέπη. Αυτό όμως που πρέπει να αναγνωριστεί στον Στέφανο Κασσελάκη, είτε κανείς τον βλέπει ως πολιτικό αριβίστα είτε όχι, είναι πως έκανε ό,τι μπορούσε για να μη χρειαστεί να αυτονομηθεί κομματικά. Και δεν το έκανε εντελώς κακοπροαίρετα: παρά τα νεφελώδη «πόθεν έσχες» και τις παιγνιώδεις ταυτοτικές ασάφειες, σε ό,τι αφορά την πορεία του στον ΣΥΡΙΖΑ, οι χειρισμοί του δεν βασίστηκαν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που το κόμμα διαχρονικά επαγγέλλεται. Αμεσοδημοκρατία απαίτησε· την έγκριση από τη βάση επιδίωξε. Το γεγονός ότι έπαιξε με τους κανόνες του σπιτιού και παρ’ όλα αυτά έχασε, λέει περισσότερα για το σπίτι στο οποίο βρέθηκε παρά για τον ίδιο.
Νίκη, θέμα σχετικό
Βέβαια, το ποιος βγαίνει ηττημένος από τη νίκη του κομματικού μηχανισμού εις βάρος του Κασσελάκη είναι σχετικό. Κανονικά, εφόσον ο τέως πρόεδρος είναι εκείνος που εξωθήθηκε σε αποχώρηση ενώ είχε παλέψει με νύχια και με δόντια για να πάρει το κόμμα υπό τον έλεγχό του, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί και χαμένος της υπόθεσης. Κι ας αναπτύσσεται παράλληλα το εναλλακτικό σχέδιο του επερχόμενου «κινήματός» του· κι ας συσπειρώνονται γύρω του με θόρυβο οι φωνακλάδες οπαδοί του. Τα νέα προϊόντα θέλουν χρόνο για να βρουν τη θέση τους στην αγορά και δεν είναι ποτέ βέβαιο ότι θα τη βρουν. Από την άλλη, σε τι συνίσταται η νίκη του ορθόδοξου ΣΥΡΙΖΑ που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα στα χέρια του; Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πια για να τον χαίρονται οι ιδιοκτήτες του; Ενα κόμμα με υποψήφιους προέδρους τον Παύλο Πολάκη και τον Απόστολο Γκλέτσο. Ενα κόμμα που χάνει στελέχη και ψηφοφόρους, καθώς όλο και λιγότεροι επιθυμούν να σχετίζονται μαζί του.
Μια καθυστερημένη δικαίωση
Αν η ηθική διάβρωση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος αποδίδεται στον Αλέξη Τσίπρα, στον Στέφανο Κασσελάκη πρέπει να αποδοθεί η απομυθοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ως επωνυμίας. Ο Κασσελάκης δεν άλλαξε την παράταξη επί της ουσίας, αλλά τον τρόπο πρόσληψής της από τον κόσμο. Με λίγα λόγια, επιβεβαίωσε οριστικά και εκ των έσω όσα έλεγαν για χρόνια οι πολέμιοι του ΣΥΡΙΖΑ απ’ έξω: ότι δεν πρόκειται περί κόμματος αρχών, αλλά περί μηχανισμού κατάληψης της εξουσίας· ότι το ηθικό πλεονέκτημα είναι απλώς ένα στρατηγικό τέχνασμα· ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες αγαπούν τη σχετική προσφώνηση όσο μισούν την ίδια τη συντροφικότητα. Το παρακμιακό θέαμα που παρακολουθήσαμε στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ένα συνονθύλευμα παραληρηματικής βίας και μικροπρέπειας μεταξύ ψευτοσυντρόφων και τυφλωμένων οπαδών, ήταν η μεγαλύτερη δικαίωση του λεγόμενου αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου όχι ως πολιτικής θέσης, αλλά ως ηθικής και πνευματικής στάσης.
Κενό εμπιστοσύνης
«Σώσαμε το κόμμα μας!», ακούστηκε να λέει μια φωνή μέσα από ένα μικρόφωνο που είχε ξεχαστεί ανοιχτό, μετά την αποχώρηση Κασσελάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι απαλλάχθηκε από ένα βάρος κι ότι θα ξαναβρεί τώρα τον εαυτό του και το κοινό του (άγνωστο πώς· η φαντασία καλπάζει). Ο Στέφανος Κασσελάκης φτιάχνει το δικό του κόμμα, μαζεύει στελέχη και ετοιμάζει αντεπίθεση (εδώ καλπάζουν ο ναρκισσισμός και η φιλοδοξία). Η Ν.Δ. χάνει δυνάμεις διαρκώς και αδυνατεί να συντονιστεί με το κοινό αίσθημα και τα λαϊκά αιτήματα. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική και βιώσιμη πρόταση διακυβέρνησης, αλλά δεν έχει ακόμη πείσει τον εαυτό του. Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση μαρτυρά ένα έλλειμμα αξιοπιστίας που επιβεβαιώνεται μέσα από το έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει πολιτικός φορέας με κοινωνικό ρεύμα και έμπνευση· μιλάμε για τις αμερικανικές εκλογές, για τον Τραμπ και για τα έκτροπα της Αριστεράς επειδή δεν έχουμε τίποτε άλλο να συζητήσουμε.
Χορογραφίες
Οχι ότι από τα δεξιά τα πράγματα είναι καλύτερα. Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας που έδωσε πνοή στον αριστερό λαϊκισμό μετουσιώνεται τώρα σε πολιτισμική κρίση που δίνει πνοή στο τέρας του λαϊκισμού της αντίπερα όχθης. Ο χορός της Αφροδίτης Λατινοπούλου σε ζωντανή εκπομπή (ενθουσιάστηκε με τη νίκη Τραμπ η νεόκοπη πολιτικός!) εμπεριέχει έναν συμβολισμό που την υπερβαίνει. Αν οι δημοκρατικές δυνάμεις αφήσουν στα χέρια της Ακροδεξιάς τα θέματα που τόσο της αρέσει να διαχειρίζεται, ο ελληνικός τραμπισμός δεν θα αργήσει να κάνει κι αυτός την εμφάνισή του με κυβερνητικές αξιώσεις. Τώρα είναι που απαιτείται μια άλλου τύπου χορογραφία: της ευθύνης, του ρεαλισμού, της αφύπνισης των πολιτικών που βολεύτηκαν στον στατικό εφησυχασμό τους.
