Από τα σχόλια που προκάλεσε το άρθρο μου για το πογκρόμ του Αμστερνταμ σήμερα, κατ’ εξαίρεση, θα ξεκινήσω από κάποιο με το οποίο συμφωνώ απολύτως. Είναι το σχόλιο της κυρίας Σάντυ Μ.: «Αυτή είναι η Ευρώπη σήμερα. Κουρασμένη, παραδομένη σε πνευματική νωθρότητα και ενοχές για το παρελθόν της, έχει αμφισβητήσει τον πολιτισμό της, τους θεσμούς της και το κατεξοχήν παράγωγο του πολιτισμού της, που άλλαξε τους τελευταίους δύο αιώνες τις συνθήκες ζωής της ανθρωπότητας, την επιστήμη. Καθηγητές πανεπιστημίων που η μεταμοντέρνα ή πιο πρόσφατα woke culture τους κάνει να απαιτούν, να διδάσκονται και οι απόψεις “άλλων πολιτισμών”, καθώς για αυτούς όλα είναι μια ισότιμη σούπα αφηγήσεων, χωρίς προτεραιότητες, χωρίς διαφορετικό περιεχόμενο αληθείας, απλώς ακόμα μία αφήγηση, αμφισβητούν έτσι την ικανότητα της επιστήμης να διερευνά και να εξηγεί την πραγματικότητα και την καθιστούν “κοινωνικό κατασκεύασμα”». Στους αντίποδες, ο Stratis M. πιστεύει ότι τη θέση του αντισημιτισμού την έχει καταλάβει η ισλαμοφοβία, τής οποίας είμαι ένθερμος υποστηρικτής. Του απαντά ο Κώστας Χ.: «Καλά τα λέτε, αλλά μένω και δουλεύω στο Αμστερνταμ. Και στην πανάκριβη περιοχή του Ρόκιν και στην πλατεία Νταμ δεν μένει κανείς με εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ τον μήνα. Είναι γεμάτη με τα ακριβότερα εστιατόρια, μαγαζιά και ξενοδοχεία. Η εβραΐκή συνοικία απέχει από εκεί περίπου 800 μέτρα. Λέτε να υπάρχουν Αραβες, και δη Παλαιστίνιοι, που μένουν δίπλα σε Εβραίους με σπίτια απλησίαστα ακόμα και για Ολλανδούς; Πού να βρέθηκαν άραγε όλες αυτές οι σημαίες και οι Αραβες;».
Δεν θέλω να υποτιμήσω τον μόνιμο συνεργάτη της στήλης Θ. Μ. Ο ισχυρισμός μου πως για την αποτυχία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, λέει, φταίνε οι μουσουλμάνοι, είναι ατεκμηρίωτος. Θα πρέπει ενδεχομένως να αναζητηθούν και οι ευθύνες των ινδουιστών, βουδιστών ή ακόμη και των Ινδιάνων Απάτσι και όσων, με τα κινεζικά τους εστιατόρια, υπονομεύουν την αξία της χωριάτικης σαλάτας. Αναφέρεται μάλιστα και στην μπούργκα, την οποία συγκρίνει με το παραδοσιακό τσεμπέρι. Του απαντά ο «στο Πι και Φι»: «Η μπούργκα είναι μέρος ενός θεοκρατικού τρόπου αντίληψης που υποχρεώνει το 50% του πληθυσμού να ζει ως κατώτερο ον. Χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς πολλές ελπίδες αλλαγής (ως θεοκρατικό). Το παραμύθι με το τσεμπέρι αφήστε το. Ηταν κοινωνική συνθήκη και γι’ αυτό άλλαξε».
Καταλήγω με τον Γεώργιο Χ.: «Μόνο που τώρα τη σκυτάλη του αντισημιτισμού την πήρε εκείνος που βρήκε στην Ευρώπη εκείνη την πολιτική, πολιτισμική και κοινωνική θαλπωρή και ανεκτικότητα, και θεωρώντας ότι έτσι ικανοποιεί τις μουσουλμανικές καταβολές του».
