Ο Μάης του 1968 που στόχευε στην αποδόμηση όλων των αξιών, των σχέσεων και των θεσμών της καπιταλιστικής κοινωνίας, στο τέλος της ημέρας οδήγησε σε μια περιφανή νίκη της γκωλικής παράταξης στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 23-30 Ιουνίου 1968. Αυτό ήταν το βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα. Το μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα ήταν η αμφισβήτηση και η αποκαθήλωση των πλέον ακραίων ιδεολογικών εκφράσεων του «πατριαρχικού καπιταλισμού» και το πέρασμα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 σε αυτό που αποκλήθηκε νεοφιλελευθερισμός.
Ο καπιταλισμός όχι μόνον άντεξε στην αμφισβήτηση του 1968 αλλά ανανεώθηκε κιόλας, αφομοιώνοντας τις θέσεις του Μάη που επεδίωκαν τη διάλυση των θεσμών του κράτους. Και ο νεοφιλελευθερισμός αυτόν ακριβώς τον στόχο είχε. Τον περιορισμό στο ελάχιστο δυνατό της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία και στην κοινωνία. Εδώ κάπου ο Φουκό και ο Ντελέζ συναντήθηκαν με τον Χάγιεκ και τον ελευθεριακό καπιταλισμό του. Αλλωστε, αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος που μίλησε τότε για νεοφιλελευθερισμό ήταν ο Φουκό. Αυτό το συναπάντημα της αποδόμησης του καπιταλισμού με την ανανέωσή του ο Χέγκελ θα το αποκαλούσε «πανουργία της Ιστορίας».
Ο κατακερματισμός της κοινωνίας μέσω των πολλών μειονοτικών γκέτο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη μαρξιστική ιδεολογία που υποστηρίζει την ενοποίηση της κοινωνίας.
Ηταν προφανές πως με αυτόν τον τρόπο οι ταξικές αντιθέσεις αν δεν έμπαιναν στο περιθώριο, πάντως έβγαιναν από το κάδρο της θεώρησης του λεγόμενου «πατριαρχικού καπιταλισμού». Οι ανισότητες των μειονοτήτων δεν συναντιούνταν με τις ταξικές αντιθέσεις. Η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων που ανέκυπταν από αυτές τις αντιθέσεις δεν ακουμπούσαν την κύρια αντίθεση παραγωγικές σχέσεις/παραγωγικές δυνάμεις που είναι ένας από τους κεντρικούς πυλώνες του μαρξισμού. Και το κυριότερο: η εμφάνιση στο προσκήνιο της Ιστορίας όλων των πολυποίκιλων μειονοτήτων που ανέδειξε η woke ιδεολογία, υποβαθμίζει τον ρόλο της εργατικής τάξης στο ιστορικό προτσές. Επιπροσθέτως, ο κατακερματισμός της κοινωνίας μέσω των πολλών μειονοτικών γκέτο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη μαρξιστική ιδεολογία που υποστηρίζει την ενοποίηση της κοινωνίας υπό την κυριαρχία του προλεταριάτου (βλ. δικτατορία του προλεταριάτου).
Συγχρόνως ο μαρξισμός πρεσβεύει πως αφού αρθεί η αντίφαση των παραγωγικών δυνάμεων προς τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή στην πορεία προς την αταξική κοινωνία, θα λυθούν και όλες οι δευτερεύουσες αντιφάσεις, όπως οι σχέσεις των δύο φύλων, η αντίθεση της πνευματικής εργασίας προς τη χειρωνακτική, η αντίθεση της πόλης με το χωριό. Με απλά λόγια η ορθόδοξη ερμηνεία του μαρξισμού μεταθέτει την επίλυση όλων των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων στη σοσιαλιστική κοινωνία με την κατάργηση της ταξικής πάλης.
Είναι επόμενο οι ορθόδοξοι μαρξιστές να αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα και δυσπιστία τη woke ιδεολογία, πολύ δε περισσότερο την Queer εκδοχή της. Στο πολιτικό επίπεδο δε συμμετέχουν στις εκδηλώσεις αυτών των χώρων και στο επικοινωνιακό επίπεδο αγνοούν παντελώς την ύπαρξή τους. Απεναντίας, η ριζοσπαστική Αριστερά των κινημάτων κοινωνικής κριτικής και του ακτιβισμού, ξεπερνώντας τις ιδεολογικές διαφορές, συμπαραστέκεται στα αιτήματα αυτών των μειονοτήτων.
