Κάποτε Τσίπρας και Ανδρουλάκης έτρεχαν στη Λισσαβώνα για να εξασφαλίσουν ένα στιγμιότυπο με τον Αντόνιο Κόστα. Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός προβαλλόταν μάλιστα από τον τέως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ως υπόδειγμα «προοδευτικής διακυβέρνησης» – όταν ακόμη η απλή αναλογική θεωρούνταν το μεγάλο στρατήγημα για την περικύκλωση της Δεξιάς. Η ατιμωτική παραίτηση του Κόστα ακυρώνει τις προσπάθειες μίμησης. Υπάρχει βέβαια ως ιβηρική ρεζέρβα ο Σάντσεθ, αλλά κι αυτός υπέγραψε φαουστικό συμβόλαιο με τους Καταλανούς αυτονομιστές για να εξασφαλίσει την εξουσία. Τι μένει; Στον Ανδρουλάκη, ο Σολτς, με τον οποίο φωτογραφήθηκε χθες, κι ας μην είναι τα γκάλοπ ενθαρρυντικά για τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Στον Κασσελάκη, μένει μόνο η παράδοση εισπηδήσεων στους Ευρωσοσιαλιστές που είχε επιχειρήσει ο Τσίπρας. Ηταν ευπρόσδεκτος, επειδή ηγείτο κόμματος εξουσίας. Ποιος ξέρει τώρα αν θα είναι το ίδιο φιλόξενοι για το κομματικό υπόλειμμα;
Στέντωρ
