Η μεταναστευτική κινητικότητα στον Εβρο εμφανίζει αύξηση τούτη την περίοδο και θα συνεχίσει όσο θα μπαίνουμε βαθιά στο καλοκαίρι και οι καιρικές συνθήκες ευνοούν το πέρασμα του ποταμού.
Μόλις χθες οι ελληνικές αρχές κλήθηκαν, για μια ακόμη φορά, να «παραλάβουν» για ανθρωπιστικούς λόγους εκατόν τριάντα γυναικόπαιδα που είχαν προωθηθεί και εγκαταλειφθεί από τους διακινητές στη νησίδα Μαράσια στην περιοχή της Ορεστιάδας.
Στις αρχές του μήνα στο ίδιο σημείο είχαν καταφθάσει άλλοι ογδόντα παράτυποι μετανάστες και πριν από μερικές ημέρες η τουρκική στρατοφυλακή, σε μια ασυνήθιστη κίνηση που καταγράφηκε στην Αθήνα, «απέσυρε» από τη νησίδα, που ανάλογα με τη στάθμη των νερών και τον ρου του ποταμού θεωρείται ελληνική ή τουρκική, άλλους εκατόν δέκα. Εχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον τα Μαράσια, γιατί δείχνουν πώς «δουλεύουν» τα κυκλώματα στο ποτάμι, προσαρμόζοντας τις κινήσεις τους ανάλογα με την άμυνα των ελληνικών αρχών στην από εδώ όχθη του ποταμού.
Εν προκειμένω, όπως διαπίστωσαν οι συνοριοφύλακες που έσπευσαν επιτόπου, οι διακινητές είχαν δέσει τη νύχτα στη νησίδα ένα χοντρό σκοινί συνδεδεμένο με την τουρκική όχθη, για να διευκολύνουν την ασφαλή διέλευση και των υπολοίπων, οι οποίοι ακολούθησαν πεζή κρατώντας το σκοινί και με το νερό να φθάνει έως το στήθος τους.
Κατόπιν ειδοποίησαν κάποια ΜΚΟ στο εσωτερικό, που ενημέρωσε την ελληνική αστυνομία για να πάει να τους πάρει – όπως και έγινε.
Ολα δείχνουν, λοιπόν, ότι οι νησίδες στην κοίτη του Εβρου, που τους θερινούς μήνες εμφανίζονται πολλές και αμφισβητούμενες οι περισσότερες ως προς την «εθνικότητά» τους, έχουν μετατραπεί από τις συμμορίες ως «εφαλτήρια» για την αποστολή «πελατείας» στο ελληνικό έδαφος. Δεδομένου ότι η αποβίβαση με πλαστικές βάρκες ή σχεδίες στην ελληνική όχθη έχει καταστεί πλέον από δύσκολη έως αδύνατη, λόγω του φράχτη και όπου αυτός δεν υπάρχει της αυξημένης επιτήρησης από τη συνοριοφυλακή, επιλέγουν τη μεταφορά, με την ανοχή συνήθως της τουρκικής στρατοφυλακής, σε μια από τις ελληνικές αμμονησίδες, καθιστώντας έτσι υπεύθυνη για την ασφάλεια και εν γένει την τύχη τους την Ελλάδα.
Η οποία φυσικά είναι αναγκασμένη για ανθρωπιστικούς λόγους πρωτίστως, αλλά και για να αποφύγει τη διεθνή κατακραυγή εάν τους συμβεί ή επινοηθεί κάτι, όπως στην ψευδή περίπτωση της «μικρής Μαρίας», να τους παραλάβει και να τους μεταφέρει στο εσωτερικό της. Με αυτόν τον τρόπο τα κυκλώματα επιτυγχάνουν τον σκοπό τους και μεγιστοποιούν τα κέρδη τους…
