Αν και χρειάστηκαν οκτώ χρόνια για να αποδοθεί δικαιοσύνη, η απαλλαγή του Γιώργου Λούκου από κάθε κατηγορία είναι μια επιπλέον επιβεβαίωση της σταδιακής μετάβασης στην ομαλότητα. Ο Γιώργος Λούκος είναι κορυφαία προσωπικότητα στον χώρο του πολιτισμού με διεθνές εκτόπισμα και η θητεία του στο Φεστιβάλ Αθηνών υπήρξε τομή για την ιστορία του θεσμού. Η είδηση χαιρετίστηκε ακόμη και από μετριοπαθείς οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει να είναι κανείς τυφλωμένος από δογματισμό για να μην μπορεί να δει την επιχείρηση «δολοφονία χαρακτήρων» που βρισκόταν σε εξέλιξη το 2015-16.
Ολα αυτά δεν είναι αναμάσημα περασμένων καταστάσεων, αλλά αντανάκλαση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης. Περισσότερο από την απόφαση της Δικαιοσύνης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η υποδοχή της είδησης για την αθώωση του Γιώργου Λούκου και την επίσημη αποκατάσταση της τιμής του. Το υπουργείο Πολιτισμού το 2015 συνδέεται, δυστυχώς, και με αυτήν την επίδειξη ιδεολογικού ολοκληρωτισμού.
Η κοινωνία έχει ήδη φύγει μπροστά. Αρκεί να δει κανείς την ηρεμία που επικρατεί. Και η γαλήνη αυτή δεν οφείλεται μόνο στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης της 25ης Ιουνίου. Ακόμη και πριν από τις εκλογές της 21ης Μαΐου, όταν κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό το αποτέλεσμα, δεν ένιωθε τις ακρότητες άλλων εποχών. Υπήρχε ήπια αναμονή, ελεγχόμενη αγωνία και προσδοκία για το μέλλον. Κανείς δεν ήθελε (και δεν θέλει) να γυρίζει διαρκώς στο παρελθόν.
Γι’ αυτό και η υπόθεση Λούκου είναι μια υπόθεση που μας μιλάει για το μέλλον. Μας μιλάει, φυσικά, και για το πρόσφατο παρελθόν και για την πολλαπλώς τραυματική δεκαετία του 2010, που στο μέλλον θα είναι αντικείμενο των μελετητών. Η ελληνική κοινωνία έχει απωθήσει όσα συνέβησαν τότε, όπως απωθεί κάποιος όσα δεν θέλει καν να θυμάται.
Η αποκατάσταση της ομαλότητας δεν έχει γραμμική εξέλιξη και φυσικά είναι ευαίσθητη σε χίλιους δυο παράγοντες. Περισσότερο όμως συγκινητική και ελπιδοφόρος είναι η διάχυτη επιθυμία μεγάλου μέρους της κοινωνίας να δει επιτέλους τη χώρα να προοδεύει με αξιοκρατικά κριτήρια. Η εποχή που βάζαμε την Ελλάδα στον αυτόματο πιλότο έχει παρέλθει.
Αν υπάρχει και κάτι επιπλέον που μένει από την υπόθεση Λούκου, είναι η λέξη «αξιοπρέπεια». Μια λέξη που είχε εξοριστεί επί μακρόν.
