Λίγες ακόμη ημέρες υπομονή και τελειώσαμε. Την Κυριακή κλείνει η πιο πληκτική περίοδος που έζησε η δημοκρατία μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Διόλου ευχάριστο. Αν μη τι άλλο, όπως υποστήριζα πάντα, η πολιτική μας ζωή έχει τη δυνατότητα να τονώνει την αδρεναλίνη μας όποτε έχουμε εκλογές. Αφού στο ενδιάμεσο, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, μάλλον μας αφήνει αδιάφορους. Αν το χάσει κι αυτό, τότε τι θα μείνει στη δημοκρατία για να μας δελεάζει; Ηταν όντως σκέτη πλήξη αυτή η προεκλογική περίοδος. Με τη Νέα Δημοκρατία να έχει εξασφαλίσει την αυτοδυναμία ήδη από τις εκλογές της 21ης Μαΐου, και τον ΣΥΡΙΖΑ να παλεύει με την απελπισία του καταποντισμού του, έμεναν μόνον οι ουραγοί. Ποιοι και πόσοι θα μπουν στη Βουλή; Οι θρησκόληπτοι με τη Νίκη ή η κεχαριτωμένη Ζωή που θα αντικαταστήσει τον Βαρουφάκη; Τι κρίμα κι αυτό το παιδί; Και είχε ξεκινήσει με τέτοια ορμή που έλεγες πως θα συνεχίσει να τρέχει ακόμη κι όταν κόψει το νήμα. Θα αλλάξει τίποτε στη δημοκρατία μας αν της δοθεί η θεία Χάρη να αποκτήσει μερικούς βουλευτές που πιστεύουν ότι η δημοκρατία δεν γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα αλλά είναι δώρο της Αγίας Τριάδος και του Πούτιν; Ή αν η Ζωή επανέλθει στον ρόλο που όλοι αγαπήσαμε, του Ροβεσπιέρου που πιστεύει ότι το μόνο που λείπει από την Ελλάδα είναι μια γκιλοτίνα της προκοπής; Τίποτε δεν θα αλλάξει. Θα ακούμε τα ίδια και τα ίδια, κοινώς δεν θα ακούμε τίποτε.
Θα μου πείτε υπάρχει και η Κεντροαριστερά. Ας μιλήσουμε για τον Ανδρουλάκη λοιπόν. Εμπνευσμένος ρήτορας κέρδισε τρεις μονάδες για το κόμμα του και προσδοκά μια τέταρτη. Είναι το μέλλον της Κεντροαριστεράς. Εκτός κι αν προτιμάτε Τσίπρα, ο οποίος έχασε καμιά δεκαπενταριά μονάδες για το κόμμα του και παλεύει να μη χάσει ούτε μία ακόμη. Oταν αγκάλιασε τον απελπισμένο μετανάστη αναρωτήθηκα ποιος είναι ο πιο απελπισμένος από τους δύο. Με τέτοια δεδομένα είναι μάλλον σαφές ότι η Κεντροαριστερά είναι η μόνη που μπορεί να βοηθήσει τη δημοκρατία μας να ξεπεράσει την πλήξη της. Τρόπος του λέγειν. Και τι θα κάνει ο Μητσοτάκης όταν τη Δευτέρα, με το καλό, ξαναπεράσει την πύλη του Μαξίμου και βρεθεί χωρίς αξιόπιστο αντίπαλο; Θα αρχίσει να πλήττει κι αυτός, όπως εμείς; Ελπίζω όχι. Η πραγματικότητα είναι πάντα ένας αξιόπιστος αντίπαλος. Για όλα φταίει ο Μητσοτάκης. Και ελπίζω να μη φανεί αχάριστος. Oταν γίνει πρωθυπουργός οφείλει να βοηθήσει την Κεντροαριστερά να σοβαρευθεί. Να αναγνωρίσει τις προσπάθειες που έκαναν όλοι αυτοί οι αγωνιστές για να τον ξανακάνουν πρωθυπουργό. Είναι οι παρενέργειες της πλήξης: η αντιπολίτευση περιμένει την κυβέρνηση για να μπορέσει να υπάρξει. Φοβάμαι ότι θα πάρει καιρό.
