Διαβάζω τις δηλώσεις εκπροσώπων της «πληθυντικής» Αριστεράς, όπως αποκαλείται η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, για την τραγωδία στην Πύλο και παρατηρώ πως ευθύνες καταλογίζουν μόνο στο Λιμενικό και φυσικά στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τη μεταναστευτική πολιτική της. Ειρήσθω εν παρόδω ότι η μεταναστευτική πολιτική υπήρξε μέρος της προεκλογικής ατζέντας των δύο μεγάλων κομμάτων και συνεκτιμήθηκε από τους πολίτες στην κάλπη. Συνεπώς οι αντιπολιτευτικές κορώνες επί του θέματος δεν είναι απλώς άσφαιρα πυρά, είναι αυτοκτονικές σφαίρες.
Το αξιοπερίεργο στις ανακοινώσεις των κομμάτων της Αριστεράς είναι ότι είτε απουσιάζει εντελώς είτε υποβαθμίζεται ο ρόλος των διακινητών. Είτε δεν υπάρχουν είτε είναι ένα μικρό γρανάζι σε όλο αυτό το σύστημα εμπορίας της ανθρώπινης δυστυχίας. Κι όμως, ο ρόλος τους είναι πρωταγωνιστικός γιατί έναντι υψηλότατης αμοιβής και υπό τρισάθλιες συνθήκες μεταφοράς περαιώνουν το έργο για το οποίο πληρώθηκαν. Δεν είναι απλώς ένα μικρό γρανάζι. Είναι ο εκτελεστικός βραχίονας ενός πολυπλόκαμου συστήματος ΜΚΟ, «ανθρωπιστικών» οργανώσεων, ΜΜΕ και του κρατικού μηχανισμού της χώρας αναχώρησης. Με απλά λόγια, χωρίς αυτούς η δουλειά δεν μπορεί να γίνει.
Η λύση που προτείνει η «πληθυντική» Αριστερά για το μεταναστευτικό δοκιμάστηκε στην Ειδομένη, δοκιμάστηκε στη Μόρια και απέτυχε.
Γιατί η «πληθυντική» Αριστερά δεν ασχολείται με τη δράση τους; Διότι αν επισημάνει τον σημαντικό ρόλο τους στη διακίνηση προσφύγων – μεταναστών, θα υπονομεύσει το κεντρικό αφήγημά της, πως για τις μεταναστευτικές ροές ευθύνονται οι προηγμένες χώρες. Ευθύνεται η ανισότητα μεταξύ των πλούσιων μητροπολιτικών χωρών και της φτωχής περιφέρειας, για να θυμηθώ λίγο και τον Σαμίρ Αμίν, με την τριτοκοσμική μαρξιστική θεωρία του.
Είναι κανόνας πως αν δεν θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα, διευρύνουμε τόσο πολύ το πλαίσιο αναφοράς του ώστε να απομακρύνουμε μια συγκεκριμένη και εφαρμόσιμη λύση. Και στο μεταναστευτικό κάθε κράτος φροντίζει να συγκρατήσει όπως μπορεί την ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών. Γιατί η λύση που προτείνει η «πληθυντική» Αριστερά δοκιμάστηκε στην Ειδομένη, δοκιμάστηκε στη Μόρια και απέτυχε. Εκεί όπου ξεφτιλίστηκε η ανθρώπινη ύπαρξη στο όνομα ενός νεφελώδους, και στην πράξη δύσοσμου, «ανθρωπισμού». Το αξιοπερίεργο είναι πως κατηγορούν το Λιμενικό που σώζει ζωές και έχουν στο απυρόβλητο αυτούς που τις πνίγουν στη Μεσόγειο.
