Ξεκινώ με δύο από τις επιστολές που έλαβα για το προχθεσινό μου σημείωμα με τίτλο «Υπάρχει ζωή μετά τα φροντιστήρια»; Την πρώτη την υπογράφει ο κ. Βαλεντίνος Κατσιώτης, καθηγητής Χημείας σε φροντιστήρια, εδώ και μερικές δεκαετίες. Η θέση του είναι ξεκάθαρη: οι καθηγητές του Λυκείου δεν ενδιαφέρονται για το έργο τους. Παίζουν, λέει, με το κινητό τους και αφήνουν και τους μαθητές τους να κάνουν το ίδιο, αρκεί να μην ξεσηκώνουν φασαρία. Υποθέτω ότι είναι εμπειρία που του έχουν μεταφέρει οι μαθητές του. Στην άλλη άκρη η κυρία Βασιλική Καρτάλη η οποία με μέμφεται ότι υποτιμώ το έργο των καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης και με ρωτά από πού συνάγεται ότι τα θέματα των Πανελλαδικών είχαν περισσότερη σχέση με όσα διδάσκονται στα φροντιστήρια από αυτά που διδάσκονται στο Λύκειο. Δεν το έβγαλα απ’ το μυαλό μου. Στηρίχθηκα σε μαρτυρίες υποψηφίων. Και θα ήθελα να την ρωτήσω πόσες απουσίες μαθητών καταγράφονται στο τελευταίο εξάμηνο. Δεν το κάνουν από χαβαλέ. Το κάνουν διότι ξέρουν ότι οι επιδόσεις τους στις Πανελλαδικές εξαρτώνται περισσότερο από το φροντιστήριο και λιγότερο από τη διδασκαλία του Λυκείου. Για να πω τα πράγματα με το όνομά τους: ούτε θέλω να υποβαθμίσω τη λειτουργία του Λυκείου, ούτε να υποτιμήσω τη λειτουργία των φροντιστηρίων. Απλώς θέλω να επισημάνω ένα πρόβλημα: η περίφημη δωρεάν παιδεία είναι ένα προϊόν της συλλογικής μας υποκρισίας. Ο μαθητής από τη Νίσυρο μπορεί να μην πληρώνει τίποτε στο Λύκειο, όμως, αν θέλει να περάσει στην ιατρική, θα πρέπει να ξοδέψει μια μικρή περιουσία στο φροντιστήριο. Και μη μου πείτε ότι η Νίσυρος δεν έχει ανάγκη από ιατρούς. Αν μη τι άλλο, αν είναι ντόπιος θα έχει πού να μείνει.
Ο κ. Εμμανουήλ Μάνεσις, ομότιμος καθηγητής Ιατρικής του ΕΚΠΑ, μου έστειλε μια επιστολή στην οποία υπερασπίζεται το «Εθνικό Απολυτήριο». Υποστηρίζει ότι οι καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης δεν ενδιαφέρονται για την τύχη των μαθητών τους. Το ξέρω ότι οι γενικεύσεις αδικούν πολλούς. Ομως οι γενικεύσεις καταγράφουν τις κυρίαρχες τάσεις. Και στην κυρίαρχη τάση ανάμεσα στα Λύκεια και τα φροντιστήρια επικρατούν τα δεύτερα. Ας το παραδεχθούμε κάποτε για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε. Γιατί να μη δοθούν οικονομικά κίνητρα στους καθηγητές του Δημοσίου με συμμετοχή του Ελληνα πολίτη; Οσο κι αν αυξηθούν οι πενιχροί μισθοί τους λιγότερο θα κοστίζουν στην ελληνική οικογένεια από τα φροντιστήρια. Ασε που ο «δάσκαλος» στη μικρή κοινωνία όταν δεν έχει χρήματα για να νοικιάσει σπίτι δεν εμπνέει σεβασμό. Και το «λειτούργημα» του δασκάλου ξεκινάει από τον σεβασμό που εμπνέει στην κοινωνία την οποία ζει. Οι αντιδράσεις των αναγνωστών με έκαναν να συνειδητοποιήσω τη σύγκρουση ανάμεσα στους διδάσκοντες στη Μέση Εκπαίδευση και τους διδάσκοντες στα φροντιστήρια. Ας λάβουν υπόψη τους ότι θύματα είναι οι μαθητές.
