Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτέλεσε «λαμπρό» παράδειγμα για το πώς ένας χαρισματικός δισεκατομμυριούχος που ελέγχει πολλά μέσα ενημέρωσης μπορεί να ανατρέψει την πολιτική σκηνή μιας χώρας. Υπήρξε, επίσης, μεγάλος δάσκαλος για το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να συμπεριφέρεται όταν βρίσκεται στην εξουσία, χωρίς οι ψηφοφόροι να αποσύρουν τη στήριξή τους. Η πολιτική άνοδος του Μπερλουσκόνι μπορεί να έμοιαζε με ανατροπή, καθώς με το νέο κόμμα του παραγκώνισε την πολιτική τάξη, η οποία κλονιζόταν από σκάνδαλα διαφθοράς και αδυνατούσε να διαχειριστεί τα προβλήματα της χώρας. Ηταν, όμως, απλώς η αναβίωση μιας παλιάς συνταγής στην πολιτική, όπου ένας ισχυρός άνδρας προβάλλει τον πλούτο και εικόνα δύναμης για να πείσει τους πολίτες ότι αυτός –και μόνον αυτός– μπορεί να ανατρέψει το φαύλο καθεστώς και να επαναφέρει τον λαό στον δρόμο της δόξας. Το βλέπουμε από την αρχαιότητα έως τον Τραμπ. Ισως η πραγματική «επανάσταση» του Μπερλουσκόνι ήρθε μετά – η αποκάλυψη ότι και στη δική μας εποχή ένας άνθρωπος μπορεί να συμπεριφέρεται με τρόπο που θα περιμέναμε να σκανδαλίζει τους ψηφοφόρους και όμως, αυτός παραμένει πρωταγωνιστής στην πολιτική. Ο Μπερλουσκόνι υπηρέτησε ως πρωθυπουργός τις περιόδους 1994-95, 2001-05, 2005-06 και 2008-11. Το κόμμα του, Forza Italia, σήμερα βρίσκεται πάλι σε κυβέρνηση συνασπισμού, υπό την ακροδεξιά Τζόρτζια Μελόνι.
Ο Σίλβιο Μπερλου- σκόνι και εκτός εξουσίας κατάφερνε να κινεί τα νήματα…
Δεν είναι ότι ο Μπερλουσκόνι ήταν στο απυρόβλητο. Υπήρξαν πολλές καταγγελίες και διώξεις εναντίον του αυτοαποκαλούμενου «καλύτερου πολιτικού ηγέτη στην Ευρώπη και στον κόσμο» για διαφθορά και για εκμετάλλευση ανηλίκων γυναικών (αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό σε αυτή την περίπτωση). «Είμαι, χωρίς αμφιβολία, ο άνθρωπος που έχει υποστεί τις περισσότερες διώξεις σε όλη την ιστορία του κόσμου», διαμαρτυρήθηκε κάποια στιγμή. Το 2013 καταδικάστηκε για φορολογική απάτη και αποκλείστηκε από την πολιτική για πέντε χρόνια. Ομως, και εκτός εξουσίας κατάφερνε να κινεί τα νήματα. Ενδεικτική η συνεργασία με τον ανερχόμενο τότε κεντροαριστερό Ματέο Ρέντσι στην ανατροπή του πρωθυπουργού Ενρίκο Λέτα το 2014, εποχή που ο Μπερλουσκόνι πίεζε να απαλλαγεί από τον αποκλεισμό του.
Ο Μπερλουσκόνι πέθανε χωρίς να είναι σαφές ποιος θα τον διαδεχθεί στο κόμμα και στην αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσής του. Ομως –κι αυτό είναι ουσιαστικό μέρος του «μπερλουσκονισμού»– η δημαγωγία, οι μηχανορραφίες, η προβολή εικόνας ανθρώπου που τα λέει «έξω από τα δόντια», πηγάζουν από έναν ηγέτη που δεν λογαριάζει ούτε την ύπαρξη άλλου ούτε το ενδεχόμενο τέλος του ιδίου. Αυτό δεν το βλέπουν οπαδοί που πιστεύουν ότι η αδιαφορία για κανόνες, για αυτογνωσία, για καλούς τρόπους και για συναίνεση φέρνουν τον ηγέτη πιο «κοντά στον λαό». Γι’ αυτό πιθανώς η Forza Italia δεν θα αντέξει πολύ χωρίς τον χαρισματικό ηγέτη της. Ο μπερλουσκονισμός, όμως, θα επιζήσει, περιμένοντας τον επόμενο μεγαλομανή γόη που διαμαρτύρεται για τα πάντα. Στην Ιταλία, στις ΗΠΑ, παντού.
