Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πριν από λίγες ημέρες, δήλωσε πως αν δεν πετύχει την αυτοδυναμία το κόμμα του, τότε η χώρα θα βαδίσει σε τρίτες εκλογές τον Αύγουστο. Μια πολύ λογική θέση με δεδομένο πως ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε πει, πολύ πρόσφατα, πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία ακόμη και αν έχει 149 βουλευτές. Συνεπώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ευρισκόμενος σε αδιέξοδο, θα προσφύγει σε νέες εκλογές.
Αυτοδυναμία ή τρίτες εκλογές; Eνα πολιτικό δίλημμα, χωρίς καμιά ηθικολογική διάσταση.
Η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, θεώρησε το δίλημμά του εκβιαστικό, όπως είπαν. Μάλλον οι λέξεις στο λεξιλόγιο των κομμάτων έχουν χάσει το νόημά τους. Από κώδικας επικοινωνίας έγιναν μέρος ενός προπαγανδιστικού παιχνιδιού με την πλήρη διαστροφή της σημασίας τους. Ως γνωστόν, ο εκβιασμός προϋποθέτει μια μεμπτή συμπεριφορά του εκβιαζόμενου, που υπέπεσε στην αντίληψη του εκβιαστή και γι’ αυτόν τον λόγο τον εκβιάζει. Στην προκειμένη περίπτωση, οι «εκβιαζόμενοι» είναι οι ψηφοφόροι που καλούνται να επιλέξουν αν θα δώσουν αυτοδυναμία στη Νέα Δημοκρατία ή αν προτιμούν να τρέχουν στις κάλπες μέσα στον Αύγουστο. Προσωπικά, δεν βλέπω στην πλευρά των ψηφοφόρων να υπάρχει κάποια μεμπτή πράξη για την οποία τους εκβιάζει ο τέως πρωθυπουργός. Συνεπώς, αν θέλουμε να μιλάμε σωστά την ελληνική γλώσσα, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την έκφραση «εκβιαστικό δίλημμα» και να μιλάμε απλώς για ένα δίλημμα καθ’ όλα φυσιολογικό, καθώς προκύπτει από την πολιτική πραγματικότητα. Οταν ένα δίλημμα το μετατρέπουμε σε εκβιασμό, χωρίς να συντρέχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις της εκβίασης, αυτό προδίδει την αδυναμία μας να απαντήσουμε στους όρους του διλήμματος που εξ ορισμού είναι δύο: Αυτοδυναμία ή τρίτες εκλογές; Είναι ένα πολιτικό δίλημμα, χωρίς καμιά ηθικολογική διάσταση. Οι πολίτες καλούνται να τοποθετηθούν με την ψήφο τους.
Πολιτική χωρίς διλήμματα δεν νοείται. Και τα διλήμματα τα θέτει το κόμμα που πιστεύει ότι βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από τα άλλα, ώστε οι πολίτες να δώσουν την απάντηση που είναι η ευνοϊκότερη γι’ αυτό. Δηλαδή το δίλημμα, σε τελική ανάλυση, αφορά τον συσχετισμό δυνάμεων. Οσοι μπλέκουν την πολιτική με την ηθικολογία, απλώς δεν έχουν να πουν τίποτα για την πολιτική.
