Προχθές διάβασα στην ιστοσελίδα της «Καθημερινής» μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το τι συμβαίνει στην Ισπανία, του κ. Κωστή Κορνέτη. Σε αυτό το κείμενο εξηγούνται οι λόγοι που έφεραν τη θεαματική άνοδο του υπερσυντηρητικού κόμματος Vox, το οποίο πιθανόν να αποτελέσει και τον κυβερνητικό εταίρο του Λαϊκού Κόμματος μετά τις επικείμενες εκλογές.
Το κόμμα αυτό απέκτησε τη δύναμή του ως αντίδραση στις κεντρόφυγες-αποσχιστικές τάσεις που υπάρχουν σε συγκεκριμένες περιοχές της Ισπανίας, στο ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο του φρανκισμού, στις υπερβολές του πολιτικά ορθού και τέλος στον φοβικό τρόπο που αντιμετωπίζει το Λαϊκό Κόμμα όλες αυτές τις προκλήσεις. Ο ηγέτης του Vox, Σαντιάγκο Αμπασκάλ, αποκαλεί υποτιμητικά το Λαϊκό Κόμμα «δειλή δεξιούλα», που έχει εγκαταλείψει τον συντηρητικό δρόμο. Ας σημειωθεί πως το Λαϊκό Κόμμα έχει στους κόλπους του μια πανίσχυρη τάση, με αμιγώς δεξιό – συντηρητικό λόγο, που την εκπροσωπεί η επικεφαλής της περιφέρειας της Μαδρίτης Ιζαμπέλα Ντίαζ Αγιούσο, ενώ ο ηγέτης του κόμματος Αλμπέρτο Φέιχο επιχειρεί να εκφέρει έναν πιο μετριοπαθή λόγο ώστε να καλύψει το κενό που αφήνει η πτώση του κεντρώου κόμματος των Ciudadanos, του ισπανικού Ποταμιού.
Στο ίδιο κείμενο του κ. Κορνέτη σημειώνονται και τα αίτια της εξαέρωσης του κόμματος των Podemos, που «εμφανίστηκε στο προσκήνιο καβαλώντας και εκείνο, όπως και η δική μας εγχώρια ριζοσπαστική Αριστερά, την οργή της συγκυρίας».
Στην πολιτική, για όλα τα φαινόμενα υπάρχει η λογική τους εξήγηση. Ακόμη και το τυχαίο απλώς επισπεύδει την εμφάνιση των αποτελεσμάτων μιας ήδη διαμορφωμένης πορείας. Αυτό που χρειάζεται είναι μυαλό και τόλμη για να αναλυθεί η πραγματικότητα. Γιατί πολλές φορές υπάρχει το μυαλό αλλά λείπει η τόλμη, καθώς οι ερμηνείες συνήθως πονάνε. Εχουν κόστος, το οποίο οι ηγεσίες δεν θέλουν να το αναλάβουν, αναβάλλοντας τις επιβεβλημένες αναλύσεις.
Από την άλλη μεριά υπάρχουν και οι πνευματικά οκνηροί που –συνωμοσιολογώντας και δαιμονοποιώντας τους αντιπάλους τους– τελικά αφορίζουν και δεν ερμηνεύουν. Κάπως έτσι αντιμετωπίζεται, πανταχόθεν, στην Ελλάδα το υπερσυντηρητικό κόμμα Νίκη, που αγκομαχά να μπει στη Βουλή. Υποθέτω πως ουδείς θα ασχολείτο μαζί του αν δεν απειλούσε την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.
