Ηταν καταμεσής της οικονομικής κρίσης. Θα κυκλοφορούσε ένα βιβλίο (από τις εκδόσεις Λιβάνη) του Αμερικανού δημοσιογράφου Γκρεγκ Πάλαστ. Τίτλος του «Το πικνίκ των όρνεων». Το εκτενές αυτό ρεπορτάζ ήταν, όπως μου είχε πει και ο ίδιος από το τηλέφωνο τότε, ο συγκερασμός όλων των ερευνών του σχετικά με την παγκοσμιοποίηση και τη δημιουργία του ευρώ, καθώς και με τη δράση της Goldman Sachs ειδικά εδώ στην Ελλάδα.
Η συνέντευξη με τον Πάλαστ μου είχε ανατεθεί από τον τότε αρχισυντάκτη μου Νίκο Ξυδάκη. Από την προεργασία της ακόμα ήξερα ότι θα ενθουσίαζε τους «δραχμιστές». Γιατί την ανακαλώ τώρα; Διότι ο Αμερικανός δημοσιογράφος είχε μια, ας πούμε, ιδιαίτερη σχέση (μίσους) με τον Θεόδωρο Πάγκαλο, που πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα.
Είχαν συναντηθεί το 2013 σε ένα διεθνές φόρουμ στο Καζακστάν και αργότερα ο Πάλαστ δημοσίευσε στο διαδικτυακό Vice ένα κομμάτι με τον τίτλο «Αναστάτωσα τον Λιγότερο Αγαπημένο μου Χοντρό Ελληνα Υπουργό» (I Upset My Least Favourite Big Fat Greek Minister, 20.5.2013).
«Δεν θα τον σχολίαζα έτσι», μου είπε στο τηλέφωνο, «αλλά υποτίθεται ότι ανήκει στο λεγόμενο σοσιαλιστικό κόμμα κι ωστόσο συνεχίζει να κατηγορεί τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι θύμα μιας τεράστιας οικονομικής απάτης. (…) Το ευρώ είχε καταστροφικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία, ειδικά στον τουρισμό (αντίθετα, αποδείχθηκε ευεργετικό για την Τουρκία με την πιο φθηνή λίρα) και, τελικώς, η Ελλάδα βρέθηκε να εγκληματεί μόνο και μόνο για να γίνει δεκτή στο ευρώ, δηλαδή σε μια αποικία λεπρών». Δέκα χρόνια μετά, χαμογελάω με αυτές τις μεγαλόστομες αποφάνσεις του Πάλαστ.
Την επομένη της δημοσίευσης της συνέντευξης, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα. «Καλημέρα, σας καλούμε από το γραφείο του κυρίου Πάγκαλου. Μπορούμε να σας συνδέσουμε μαζί του;».
Θυμάμαι ότι πήρα μια βαθιά ανάσα. Δεν τον γνώριζα προσωπικά. Ηξερα, όμως, τι σήμαινε να θυμώνει ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Και όμως, ακούστηκε πρόσχαρος. «Πολύ με διασκέδασε αυτός ο Πάλαστ, κύριε Μαγκλίνη». Ο Πάγκαλος πρέπει να ήταν ο μόνος Ελληνας πολιτικός με γνήσια αίσθηση του χιούμορ. Προσωπικά, δεν βαριόμουν ποτέ να τον ακούω και το «μαζί τα φάγαμε» δεν το άκουσα ποτέ με αρνητικό πρόσημο. Μπορούσες να διαφωνήσεις μαζί του, αλλά δεν έπληττες. Για πόσους Ελληνες πολιτικούς μπορείς να το πεις αυτό;
Εκείνο το πρωινό αστειεύθηκε κάμποσο, μα κάποια στιγμή σοβάρεψε. «Καταλαβαίνετε, φυσικά, ότι δεν θα μιλούσε ποτέ κατ’ αυτόν τον τρόπο για ξένο υπουργό αν ήταν Βέλγος ή Γάλλος ή Γερμανός. Αυτός ο κύριος δεν προσέβαλε εμένα, κύριε Μαγκλίνη· προσέβαλε την Ελλάδα». Αυτό με είχε καλέσει να μου πει. Και, βέβαια, είχε δίκιο.
