Εγώ, να ξέρετε, τρελαίνομαι για αλλαγές και ποτέ δεν χάνω καμία ευκαιρία. Ετσι, μόλις άκουσα το σχέδιο της αντιπολίτευσης να μπαίνουν όλοι αβέρτα στα πανεπιστήμια, πήγα αμέσως και γράφτηκα. Το κορίτσι στη Γραμματεία θέλησε να μου κάνει δυσκολίες: «Μα εσείς είστε εκατό χρονών!».
«Εκατό θα γίνω σε πέντε χρόνια», της έκοψα εγώ τον αέρα, «και ώς τότε θα έχω πάρει το δίπλωμα και θα έχω ανοίξει και την ψυχιατρική μου κλινική». Βλέπετε, οι νέοι χρειάζεται να πάνε να σπουδάσουν για να μάθουν κάτι, ενώ εγώ, τόσες δεκαετίες που ζω, τα έχω μάθει όλα τα ψυχολογικά από πρώτο χέρι, και γι’ αυτό να με προτιμήσετε μόλις πάθετε κατάθλιψη.
Σας τα λέω όλα αυτά για να καταλάβετε γιατί τον βρίσκω αυτόν τον Μητσοτάκη πληχτικό και αποζητώ την έξαψη, το σασπένς που λέμε, της τετραετίας 2015-2019. Εκαμε κι ο Μητσοτάκης τις αλλαγές του, δεν λέω. Αλλά τις έκανε –πώς να το εκφράσω;– ταχτικά, συμμαζεμένα. Η ψηφιοποίηση, λόγου χάριν, ναι, σπουδαία, αλλά δεν μας λαχτάρισε, δεν έκαμε το αίμα μας να στριμωχτεί όλο στην καρδιά μας. Και εκεί στον Εβρο, όταν πήγαν να μπουκάρουν οι Τούρκοι με μικρές Μαρίες, τους σταμάτησε στο άψε σβήσε, ούτε καν μια επιστράτευση δεν έκαμε. Και με την πανδημία, πάλι τα ίδια – Τσιόδρας, ησυχία, εμβόλια, ανοσία. Γενικώς, δεν έχει φαντασία ο άνθρωπος. Σου λέει «αυτό είναι το πρόβλημα και θα το λύσω έτσι», και πράγματι το λύνει έτσι και επέρχεται η σχεδιασθείσα αλλαγή. Δεν του πέρασε ποτέ η ιδέα πως μπορείς το πρόβλημα να το δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος, προκειμένου να το λύσεις διά της εις άγνωστον απαγωγής και να δεις σαν τι αλλαγή θα σου φέρει.
Αυτά μ’ αρέσουν εμένα. Οι εκπλήξεις. Να με αρπάζουν, να με πηγαίνουν στο άγνωστο, και εκεί που λέω πως θα πεθάνω από τον φόβο, να με φέρνουν πίσω στα κανονικά μου – ή και τα πάνω κάτω, τι πειράζει; Απαγωγή εις άγνωστον… Το άγνωστον και το καρδιοχτύπι και η ένταση και το σκαμπανέβασμα, κοντολογίς αυτά που εζήσαμε το 2015-2019. Αυτό ήταν ζωή! Κάθε μέρα που μας ξημέρωνε ήταν μια αλλαγή – αιφνίδια, απροσδόκητη, ιλιγγιώδης. Μια ο πρωθυπουργός μας ορμούσε εμπρός, μια έκανε στροφή 360 μοιρών επιφέροντας έτσι μια συνταρακτική αλλά και μυστηριώδη αλλαγή πορείας. Μια μας μιλούσε ελληνικά, μια μας τα έλεγε και αγγλικά. Μια μας έβγαζε τα πουκάμισά μας έξω, μια μας τα έβαζε πίσω μέσα. Μια φοβερίζαμε την Ευρώπη – go back! την αγρίεψε ο πρωθυπουργός μας και εκείνη άρχισε να τρέμει. Μια μας φοβέρισε εκείνη – αλλά εμείς τότε της τρυπώσαμε στη χούφτα ένα εκατοσταράκι δισεκατομμύρια πουρμπουάρ και εκείνη υποχώρησε με υποκλίσεις και μερσί, μερσί μποκού· φεύγοντας βέβαια μας πήρε και όλα μας τα ασημικά, αλλά δεν πειράζει. Σε ενενήντα χρόνια θα τα πάρουμε πίσω. Οι τράπεζες μια έκλειναν μια άνοιγαν, σαν τα ματόκλαδα του αρχηγού μας! Σύνορα πρώτα διαθέταμε σε ξηρά και σε θάλασσα· μετά είχαμε στην ξηρά αλλά όχι στη θάλασσα· και στο τέλος δεν είχαμε ούτε στην ξηρά ούτε και στη θάλασσα. Και έγινε τότε το σώσε ανάμεσα στον Εβρο και στην Ειδομένη, με χιλιάδες τους μετανάστες να σπρώχνονται για να περάσουν τα σύνορα, και αναγκάσαμε την Ευρώπη να μας σηκώσει φράχτη και να μας κλείσει απέξω, και καλά να πάθει! Τότε απολαύσαμε κι εμείς τις πλατείες μας φίσκα στους παράτυπους μετανάστες, βολεμένους στα παγκάκια και καταγής, να λιάζονται μέρα και νύχτα, αμέριμνοι και τρεφόμενοι από το μάννα εξ ουρανού που τους το κατέβαζε μια καλή κυρία που την έλεγαν Πελαγία ή Σωφρονία ή κάπως έτσι.
Αυτά όλα τα υπέροχα έζησα εγώ τότε και τα χάρηκα. Τα αναπολώ τώρα και τα αποζητώ. Τέτοιες αλλαγές μάς περιμένουν πάλι, φτάνει να ψηφίσουμε αυτό που πρέπει και αμέσως θα πραγματοποιηθεί το τραγούδι της νεότητός μου: θα φύγουμε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αχ, τι καλά!
ΥΓ.: Η κόρη μου πετάχτηκε ώς εδώ από το εξωτερικό όπου εργάζεται για να μου ετοιμάσει ένα μπογαλάκι με μια κουβέρτα, ένα μπουκάλι νερό, μια αλλαξιά εσώρουχα και ένα κλεφτοφάναρο. Της έχει καρφωθεί πως κινδυνεύω να βρεθώ από τη μια στιγμή στην άλλη στον δρόμο. Μου υπέδειξε μάλιστα και το βολικότερο παγκάκι στην κοντινή μας πλατεία. Ουφ! Υπερβολικοί που είναι αυτοί οι νέοι!
Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας.
