«Είμαι ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι που πάντα ένιωθε ότι δεν ανήκε πουθενά. Πως αυτός ο κόσμος δεν τη χωρούσε, δεν την καταλαβαίνει. Το ξέρω, ακούγεται κλισέ…», μου λέει όταν της ζητάω να μας συστηθεί. Είναι η Αλεξάνδρα Ρ., μία από τους 112.097 συνομηλίκους της που απέκτησαν φέτος δικαίωμα ψήφου, άπαντες γεννημένοι το 2006 και μαθητές λυκείου. «Και όμως, αυτή η ανησυχία με ακολουθεί από τα χρόνια του δημοτικού. Μέχρι που πήγα στην πρώτη πορεία της ζωής μου. Ηταν στις 8 Μαρτίου, με αφορμή το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Εκεί είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζεται σε χιλιάδες άλλους νέους ανθρώπους. Είδα την ίδια απόγνωση, τον φόβο, την ανασφάλεια για την ίδια τους τη χώρα».
Την ενθαρρύνω να μας βάλει ακόμη περισσότερο στα παπούτσια ενός 17χρονου λίγες ώρες μόνο πριν από τις πρώτες εκλογές της ζωής του. «Αρχικά, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην οικονομική κρίση. Οι γονείς μου ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, με αποτέλεσμα να μην τους βλέπω σχεδόν καθόλου. Επειτα φτάνω στην εφηβεία, στα “καλύτερά μου χρόνια” όπως μου έλεγαν, και σε εκείνο ακριβώς το σημείο πέφτουμε πάνω στον κορωνοϊό. Εσώκλειστοι για δύο χρόνια, μπροστά από μια οθόνη. Μπήκαμε παιδιά και τελικά τι βγήκαμε; Σίγουρα ακόμη πιο εθισμένοι στις ηλεκτρονικές συσκευές, στην απομόνωση και με περισσότερα μαθησιακά κενά από ποτέ». Η Αλεξάνδρα είναι από τα «πολιτικοποιημένα» κορίτσια της γενιάς της· υπό την έννοια ότι δεν αποστρέφεται την πολιτική ή τα κοινά, δεν παπαγαλίζει το «όλοι ίδιοι είναι», δεν ενδίδει στη μόδα του απολιτίκ. Τη ρωτάω αν αισθάνεται χαρά για την Κυριακή, για την «πρώτη φορά»; «Από τη μία, ναι, είναι κάτι που το περιμένω και, από την άλλη, μου χαλάει λίγο τη διάθεση το γεγονός ότι δεν έχω επιλογές που να με ενθουσιάζουν». Αλήθεια, έχει αποφασίσει τι θα ψηφίσει; «Οχι. Κι αυτό είναι κάτι που το συναντάς πολύ μιλώντας με συμμαθητές και με φίλους. Ας πούμε ότι οι περισσότεροι έχουν καταλήξει ότι δεν θέλουν να ψηφίσουν κόμμα εξουσίας. Να ψηφίσουμε δηλαδή κάτι “μικρό”. Από την άλλη, υπάρχει μια ισχυρή τάση που βλέπω και έχει να κάνει με το τι θα ψηφίσουν οι γονείς σου. Δηλαδή, αφού δεν υπάρχει κάτι που να θέλεις ιδιαίτερα, ας κάνεις το χατίρι της μαμάς και του μπαμπά».
Η ίδια με τι κριτήρια θα ψηφίσει; «Καλή ερώτηση. Θα έλεγα με βάση την ιδεολογία και τις αξίες μου, δηλαδή τα πράγματα που θεωρώ εγώ σημαντικά, οπωσδήποτε τα θέματα της εκπαίδευσης, ένα ποσοστό ρεαλισμού για όλα αυτά και ώς ένα βαθμό το τι σκέφτονται και οι γονείς μου». Δεν είναι και λίγα, της λέω χαριτολογώντας. «Δεν ξέρω, αγχώνομαι λίγο. Από τη μια μέρα στην άλλη γίνομαι ενεργή πολίτις, αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να είμαι πια με τα μυαλά στα κάγκελα, γιατί κατά μία έννοια είμαστε το μέλλον αυτής της χώρας. Ελπίζω και η χώρα να πιστεύει το ίδιο».
