Η αλήθεια είναι πως ο εγκέφαλος είναι ένα βάσανο και μισό. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε δεν μας αφήνει ούτε λεπτό σε ησυχία: άνοιξε τα μάτια σου! Κούνα το πόδι σου! Πιάσε! Βύζαξε! Κατάπιε! Σκούξε! Προσπάθησε! Πιάσε! Κοίταξε! Πάλι, πάλι, πάλι!… Να σκεφτείτε, πως μια φορά έβαλαν σε ένα δωμάτιο ένα μωρό ενός έτους και έναν αθλητή στην ακμή των δυνάμεών του – ό,τι έκανε το μωρό έπρεπε να το κάνει και ο αθλητής. Και τι νομίζετε; Στα μισά της ημέρας ο αθλητής εγκατέλειψε! Είχε τελείως εξαντληθεί. Ο εγκέφαλος του μωρού τον είχε βγάλει εκτός μάχης. Το κακόμοιρο το μωρό, όμως, μπορεί λέτε να εγκαταλείψει; Αμ δεν μπορεί! Ερχεται βλέπεις πακέτο με αυτόν τον καταραμένο τον εγκέφαλο, που μια ζωή το σαλαγάει, το δύστυχο και το σπρώχνει – εμπρός! εμπρός!
Να, όμως, που τώρα ευρέθη Καλή Μάγισσα που θα τα γλιτώσει τα παιδάκια μας από αυτόν τον τύραννο. Αρχίζει με τα δεκαεφτάχρονα βέβαια, γιατί τι να γίνει; Από κάπου πρέπει κανείς να αρχίσει. Αλλά θα προχωρήσει· πρέπει να την εμπιστεύεστε αυτή την Καλή τη Μάγισσα, γιατί τον λόγο της τον κρατάει πάντοτε – κάποτε με τούμπες, άλλοτε με κωλοτούμπες, αλλά ίσια πάντοτε στην πορεία.
Ξεκινάει λοιπόν με το δεκαεφτάχρονο. «Ελα εδώ παιδάκι μου», του λέει η Καλή η Μάγισσα, «έλα σε μένα την ελευθερώτρια. Θα σου δείξω τον δρόμο να ζήσεις χαλαρά και ωραία, ολόκληρη τη ζωή σου. Ασε τα διαβάσματα, τα φροντιστήρια, τις ασκήσεις και όλα αυτά τα βάσανα – είναι μαρτύρια περιττά στα οποία σε υποβάλλει αυτός ο σαδιστής ο εγκέφαλός σου. Παράτα τον αυτόν και όλα θα πάνε πρίμα!».
«Ναι», απαντάει το δεκαεφτάχρονο, «αλλά έχεις ακούσει εκείνο το ποίημα που λέει “αμάν, αμάν, ένα σκουλήκι ψόφιο, να το πατήσω δεν μπορώ, να φύγω δεν μ’ αφήνει;”, έτσι είμαι κι εγώ ο δυστυχής με τον εγκέφαλό μου. Να τον αφήσω δεν μπορώ, να φύγω δεν μ’ αφήνει».
«Μπα! Αυτό είναι ευκολάκι. Ακου τι πρέπει να κάνεις!», τον ορμηνεύει η Καλή Μάγισσα. Και, ανοίγοντας ένα ένα τα δάχτυλά της τον αρχίζει: «Πρώτον, συμμάζεψε καλά καλά το μυαλό σου! Κατόπιν δέσε το χειροπόδαρα. Μετά βρες ένα κατάλληλο γραφείο πρυτάνεως και χώσε το μέσα! Τέλος, καλού κακού, χτίσε με τούβλα παράθυρο και πόρτα! Και… πάπαλα!», καταλήγει θριαμβευτικά, τινάζοντας μια υποθετική άμμο από τις παλάμες της. «Είσαι πια ελεύθερος! Ολα τα άλλα τα παίρνω εγώ απάνω μου: καταργώ τις εξετάσεις κι εσύ μπαίνεις χαλαρά σε όποια ανώτατη σχολή γουστάρεις· σπουδάζεις χαλαρά και όταν είσαι έτοιμος για αλλαγή, βγαίνεις με ένα δίπλωμα στο χέρι».
«Χωρίς να ανοίξω βιβλίο;», μένει εκστατικό το δεκαεφτάχρονο.
«Τα βιβλία είναι για τους ρετσινιάρηδες», τον βεβαιώνει η Καλή Μάγισσα.
«Και πες πως θελήσω –λέμε τώρα!–, πες πως θελήσω κάποτε να πιάσω δουλειά», ρωτάει εκείνο.
«Καταργώ τις εξετάσεις κι εσύ μπαίνεις χαλαρά σε όποια ανώτατη σχολή γουστάρεις· σπουδάζεις χαλαρά και όταν είσαι έτοιμος για αλλαγή, βγαίνεις με ένα δίπλωμα στο χέρι».
«Α! Κατεργάρικο!», του χαμογελάει η Καλή Μάγισσα. «Εσύ θα μένεις κοντά μου κι εγώ θα σε βολεύω· από δουλίτσα δεν θα ξεμείνεις ποτέ και όσο πιο κοντά μου μένεις, τόσο καλύτερα θα σε βολεύω. Θα ζεις μια χαρά, με τον μισθουλάκο σου και με τα επιδοματάκια σου, πάντα χαλαρά κι ωραία. Και όσο για το φραπεδάκι σου, αυτό πια δεν θα σου λείψει ποτέ!».
Ετσι λοιπόν το τετραπέρατο το δεκαεφτάχρονο, έχοντας κλείσει ισοβίως τον εγκέφαλό του στο πρυτανικό γραφείο, πήγε και έριξε την ψήφο του στην καλή τη μεριά, ευχόμενο να ζήσει η Καλή Μάγισσα καλά και τα φραπεδάκια ακόμη καλύτερα.
Υποσημείωση 1: Εκτοτε, η τύχη του ανωτέρω δεκαεφτάχρονου αγνοείται.
Υποσημείωση 2: Ολα τα άλλα δεκαεφτάχρονα είναι καλά και σας χαιρετούν.
Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας.
