«Θα σε είχαμε χάσει και θα είχαμε ησυχάσει», λέει και σκάει στα γέλια, όποτε θέλει να πειράξει την κόρη του που πλησιάζει πλέον τα 50. Μπορεί να αστειεύεται, γιατί έχει περάσει πολύς καιρός από εκείνη τη στιγμή, τη μέρα, τη χρονιά –πρέπει να ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80–, που συνειδητοποίησε ότι είχε γλιστρήσει από το χέρι του. Το συναίσθημα αιφνίδιου πανικού που τον κατέκλυσε τότε, κάνοντάς τον να χάσει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του, δεν τον απειλεί πια. Το έχει μεταβολίσει εδώ και πολύ καιρό και έχει γίνει μια πραγματική ιστορία, που μπορεί να αφηγείται.
Η τετραμελής οικογένεια βρισκόταν σε ταξίδι στο εξωτερικό και ψώνιζε σε μια πολυσύχναστη αγορά. Ηταν όλοι αφηρημένοι, η μικρή ξέφυγε, απομακρύνθηκε, χάθηκε από το οπτικό τους πεδίο. Δεν έγινε κάτι χειρότερο, ευτυχώς. Θα μπορούσε, όμως, να έχει γίνει και να είχε αλλάξει τα πάντα, να διαλύσει την οικογένεια εις τα εξ ων συνετέθη. Αυτός δεν είναι ο φόβος του κάθε γονιού; Η «κακιά στιγμή», η στιγμή που θα αφαιρεθείς, θα αγχωθείς με κάτι άλλο, μια ανατροπή, ένα τηλεφώνημα που θα σε βγάλει εκτός προγράμματος και θα ανοίξει μια ρωγμή στην καθιερωμένη ρουτίνα, η στιγμή που τα πάντα μπορεί να πάνε στραβά. Ακόμη δεν έχουν ξεδιαλύνει όλες οι πτυχές της τραγικής υπόθεσης στην Αρτα. Εις βάρος του πατέρα τού 5,5 μηνών βρέφους που έχασε τη ζωή του ασκήθηκε δίωξη για θανατηφόρο έκθεση και σήμερα θα απολογηθεί. Iσως πρόκειται για μια τέτοια «κακιά στιγμή», τη χειρότερη όλων.
Οι θάνατοι των παιδιών σε αυτοκίνητα είναι ένα ζήτημα που έχει παρατηρηθεί, καταγραφεί και αναλυθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Κ» (11/5/2023). Ο δρ Ντέιβιντ Ντάιμοντ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα, έχει χειριστεί αρκετές περιπτώσεις και εξηγεί πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει τραγικά λάθη. «Παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην απώλεια αντίληψης της παρουσίας του παιδιού στο αυτοκίνητο είναι το στρες και η έλλειψη ύπνου, τα οποία είναι συνήθη σε γονείς μικρών παιδιών», αναφέρει. «Αφού φτάσει στον προορισμό του, ο εγκέφαλος δημιουργεί μια λανθασμένη ανάμνηση ότι είχε αφήσει το παιδί του εκεί όπου έπρεπε, στον παιδικό σταθμό. Επειτα περνάει όλη την υπόλοιπη ημέρα στη δουλειά, αγνοώντας ότι το παιδί του είναι στο αυτοκίνητο». Είναι σπάνιο, αλλά μπορεί να συμβεί.
Κάθε μητέρα και κάθε πατέρας, άλλωστε, έχουν να αφηγηθούν μια ιστορία αμέλειας, αστοχίας, λάθους, ένα μικρό ατύχημα ή ένα μεγάλο που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, και που δεν οφείλεται απαραιτήτως σε μια κακή μητέρα και σε έναν κακό πατέρα, αλλά σε γονείς άυπνους, κουρασμένους, αγχωμένους, πιεσμένους. Σε καλούς γονείς, μια «κακιά στιγμή».
