Μέσα στον Μάιο ο Δήμος Μυκόνου απηύθυνε έκκληση στους γονείς του νησιού να βοηθήσουν ώστε να βρουν καταλύματα εκπαιδευτικοί. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας, Γιώργος Ρουσουνέλος, σε έγγραφο προς τον Σύλλογο Γονέων Γενικού και Επαγγελματικού Λυκείου ανέφερε ότι «παρά τις προσπάθειες του δήμου και τις δικές μου, δεν έχουν βρεθεί καταλύματα για τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας, που τους βγάζουν από τα σπίτια που έχουν νοικιάσει. Υπάρχει ανάγκη εύρεσης δωματίων από 10 Μαΐου έως 30 Ιουνίου για δύο καθηγήτριες και έναν καθηγητή του επαγγελματικού λυκείου».
Μάλιστα ο κ. Ρουσουνέλος προσθέτει στο έγγραφό του ότι «στην ανάγκη οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μείνουν και περισσότερα άτομα σε ένα δωμάτιο», κάτι που καταδεικνύει την οξύτητα του προβλήματος. Προφανώς εάν δεν βρεθούν δωμάτια θα αναγκαστούν οι εκπαιδευτικοί να φύγουν από το νησί, με αποτέλεσμα να υπάρξουν κενά και να δημιουργηθεί πρόβλημα στη λειτουργία των σχολείων.
Η έκκληση δεν απευθύνεται μόνο προς τους γονείς να αναζητήσουν σπίτι για τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους, αλλά ουσιαστικά και προς τους ιδιοκτήτες (μεταξύ αυτών είναι και γονείς των παιδιών που μένουν χωρίς εκπαιδευτικό;) για να κάνουν συμβόλαια στους εκπαιδευτικούς έως τη λήξη του σχολικού έτους και όχι να τους αφήνουν μετέωρους λίγο πριν από την έναρξη της τουριστικής σεζόν. Ολο το νησί ευθύνεται για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.
Δεν είναι μόνο η Μύκονος. Για παράδειγμα, στην Κρήτη το πρόβλημα είναι εντονότερο. Κάθε Σεπτέμβριο όλα τα τελευταία χρόνια τα ΜΜΕ βρίθουν ρεπορτάζ, πολλές φορές δακρύβρεχτων και παρατραβηγμένων, με νεοπροσληφθέντες εκπαιδευτικούς σε νησιά οι οποίοι δεν ξέρουν πού να μείνουν, είτε λόγω έλλειψης κατοικιών είτε λόγω υψηλών ενοικίων. Τα γεγονότα, καθώς επαναλαμβάνονται πια ετησίως σαν φάρσα, εκθέτουν τους τοπικούς άρχοντες των νησιών.
Είναι προφανής η αβελτηρία των αρμόδιων τοπικών αρχόντων να λύσουν το ζήτημα, και επιχειρώντας τη μετάθεση ευθυνών στην κεντρική διοίκηση επιβεβαιώνουν απλώς την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οι άνθρωποι θέλουν τον θώκο εξουσίας (με ό,τι θετικό γι’ αυτούς συνεπάγεται), αλλά όχι τις ευθύνες του.
