Μπορεί να ήταν και ιδέα μου, αλλά έχω την αίσθηση ότι το Σάββατο το μεσημέρι παρακολουθήσαμε τη λιγότερο συναισθηματικά φορτισμένη βασιλική τελετή των τελευταίων 50 ετών· αν θυμηθούμε ότι η στέψη της Ελισάβετ έγινε σε μια εποχή που δεν είχαμε τηλεόραση στην Ελλάδα και το πρώτο βασιλικό γεγονός με πραγματική λάμψη (και ευρεία τηλεοπτική κάλυψη) ήταν ο πρώτος γάμος του νέου βασιλιά, το καλοκαίρι του 1981, με τη λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ.
Το πιο εύκολο είναι να ρίξεις το φταίξιμο στον μίζερο καιρό, στη βροχή ή στη σχετικά προχωρημένη ηλικία του νέου βασιλικού ζεύγους. Αλλά νομίζω ότι δεν έφταιγε ούτε ο καιρός ούτε η ηλικία. Στις τέσσερις ώρες που κράτησε η τελετή, δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που να φάνηκε πως ο Κάρολος και η Καμίλα διασκεδάζουν κάπως τη διαδικασία – ούτε για τα μάτια του κόσμου. Εδειχναν διαρκώς άκεφοι, αμήχανοι, αποστασιοποιημένοι από τα τεκταινόμενα, δέκα φορές πιο καταβεβλημένοι σε σχέση με την Ελισάβετ στα 95 της. Σαν να βίωναν ένα μαρτύριο που ανυπομονούσαν να λάβει τέλος.
Θα μπορούσε να αποδώσει κανείς τη γενικευμένη ακεφιά στη συγκίνηση των εμπλεκομένων, αλλά εκτός από μία ή δύο (το πολύ) περιστάσεις ο νέος βασιλιάς δεν έδειχνε ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένος. Για τη σύζυγό του, ούτε λόγος. Εκτός και αν η βρετανική ψυχή είναι τόσο καλά εκπαιδευμένη στην αυτοσυγκράτηση, που οι δύο εστεμμένοι δεν μας επέτρεψαν να κοιτάξουμε στα ενδότερα του ψυχικού τους σύμπαντος.
Και, ναι, μπορεί η ιστορικότητα της στιγμής και το ύψος της ευθύνης να καταβάλουν κάθε κοινό θνητό, αλλά όταν προς το τέλος της τελετής βασιλιάς και βασίλισσα βγήκαν το ίδιο ανόρεχτοι να χαιρετήσουν τον κόσμο από τον εξώστη του παλατιού, ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι το σώμα τους προσπαθούσε να «πει» τόσες ώρες αυτό που ίσως δεν μπορούσε να αποφασίσει πριν από λίγους μήνες το μυαλό: ότι στην πραγματικότητα, δηλαδή, δεν ήθελαν να επωμιστούν στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους μια τόσο βαριά ευθύνη. Δεν αποκλείεται η ψυχή τους να ονειρευόταν διαφορετικά αυτά τα χρόνια της ένδοξης ωριμότητας και αλλιώς να τα έφερε η μοίρα. Ισως για δεύτερη φορά στη ζωή του ο Κάρολος να κάνει το ίδιο λάθος χάριν του καθήκοντος. Μία ακόμη αναπόφευκτη θυσία στον βωμό μιας παράδοσης που έκανε τον μικρό του γιο να το βάλει στα πόδια και να τρέξει όσο πιο μακριά μπορούσε.
