Η τελετή στέψης του Καρόλου Γ΄ στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, ως γεγονός παγκόσμιας προβολής, φέρνει γρήγορα στο μυαλό δύο σκέψεις. Από τους θεολόγους του Μεσαίωνα που κατασκεύασαν θεωρίες για τον ρόλο του μονάρχη (για το πολιτικό σώμα του βασιλιά το οποίο ξεπερνάει το βιολογικό και εγγυάται τη συνέχεια της δυναστείας) μέχρι τους νομομαθείς, που στη συνέχεια κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα κατασκεύασαν τις θεωρίες για την ανατροπή, που ύστερα από αιώνες έφερε τη Γαλλική Επανάσταση και την κοσμικότητα, άπαντες είχαν έναν κοινό στόχο: τη διαιώνιση του κράτους, βέβαια, με πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Μια αρχή, με τη γενική έννοια ότι ο βασιλιάς είναι «περισσότερα» από τον κάθε πολίτη ατομικά, αλλά «λιγότερα» απ’ όσο το άθροισμά τους (Princeps maior singulis, minor universis), μπορεί να ήταν απλά μια στάση στη συνεχή ροή της ευρωπαϊκής πολιτικής σκέψης, ωστόσο αντικατόπτριζε μια συνολικότερη φιλοσοφία.
Η εικόνα ενός μονάρχη με μηδενικές πολιτικές αρμοδιότητες, ανάλογες με εκείνες που έχουν όλοι οι ομόλογοί του μη εκτελεστικοί αρχηγοί κρατών, να φέρει εμβλήματα και διακριτικά (regalia) σε έναν θρόνο 700 ετών πάνω σε ένα τελετουργικό το οποίο –με παραλλαγές– έχει ιστορία εννέα και πλέον αιώνων, εξηγεί γιατί ο βασιλιάς της Αγγλίας είναι ένα σύμβολο που ξεπερνάει κατά πολύ την προσωρινή και κατασκευασμένη λάμψη των τυπικά ομολόγων του.
Αυτή η επιστροφή στην παράδοση, αυτή η αίσθηση ιστορικής συνέχειας, είναι εκείνο το αίσθημα που οδήγησε εκατομμύρια Αγγλους, που πιθανότατα δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες της ζωής προκατόχων του Καρόλου Γ΄, όπως ο Στέφανος του Μπλουά, ή ο Ριχάρδος Β΄ ή ο Εδουάρδος ΣΤ΄, να νιώσουν ένα αίσθημα κοινής κληρονομιάς.
Ο 75χρονος Κάρολος Γ΄ αποτελεί έναν άνθρωπο του πρόσφατου παρελθόντος. Ανήκει σε μια κληρονομιά απτή και ορατή, δημιουργημένη από τη μητέρα και προκάτοχό του Ελισάβετ Β΄. Μονάρχες ενός κράτους που κάποτε ήταν μια γωνιά ενός νησιού, μετά μια παγκόσμια αυτοκρατορία, τώρα ξανά μια νησιωτική επικράτεια με χαλαρούς δεσμούς με διάφορες πρώην αποικίες. Κυρίως ενός κράτους το οποίο είχε σφυρηλατηθεί από ανθρώπους, με στόχο να υπηρετεί ανθρώπους. Στην εποχή της ήδη προβλεπόμενης ανάδυσης οντοτήτων τεχνητής νοημοσύνης, που έχουν μεν προκύψει από την πρόοδο της ανθρώπινης σκέψης, αλλά δεν είναι αναγκαστικά πια συνδεδεμένες με την εξέλιξή της.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Μπορεί όμως να δει τάσεις. Εναν κόσμο ο οποίος δεν θα χωρίζεται σε εθνότητες, φύλα, φυλές. Αλλά σε βιολογικά και μετα-βιολογικά είδη. Ποιο θα είναι τότε το κοινωνικό συμβόλαιο;
