Πρώτα η «χάιτεκ», επαγγελματική παρουσίαση του προγράμματος της Ν.Δ. από τον πρωθυπουργό στον Ελληνικό Κόσμο. Λίγες ημέρες μετά το αρχείο word του ΣΥΡΙΖΑ με το «πρόγραμμα των πρώτων 50 ημερών». Στην πρώτη περίπτωση ο νεωτερισμός ήταν το διαδραστικό περιβάλλον με τους πίνακες, τα διαγράμματα, τα infographics – ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως ομιλητής σε κάποιο προεκλογικό TedX. Στη δεύτερη ο τεχνολογικός και επικοινωνιακός αρχαϊσμός επιχειρήθηκε να απαλυνθεί από μια πολιτική… τσαχπινιά· αν συνήθως τα κόμματα εξουσίας ανακοινώνουν το πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοτύπησε δίνοντας στη δημοσιότητα δέσμη μέτρων για τις πρώτες… 50 ημέρες της δικής του διακυβέρνησης. Υστερα από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης, μια πανδημία κι έναν ενεργειακό πόλεμο, ο νεόκοπος δικομματισμός μας δείχνει να παθιάζεται για ένα βασικό μέγεθος: για μισθούς, συντάξεις και επιδόματα. Δηλαδή, για αριθμούς. Θέλω να πω ότι είναι εντυπωσιακή η απουσία οποιουδήποτε οραματικού στοιχείου για την Ελλάδα του 2030, πέρα από καθαρά οικονομικούς στόχους.
Ρυθμοί ανάπτυξης, επενδύσεις, εξαγωγές, αύξηση των μισθών και των συντάξεων, ψηφιοποίηση του κράτους, αυτό είναι ενδεικτικά το κυβερνητικό «γήπεδο». Αύξηση του κατώτατου μισθού, επαναφορά της πασοκικής ΑΤΑ και της 13ης σύνταξης, αναστολή πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, ιδού μια πρώτη γεύση από το πληθωρικό μενού των μέτρων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κοινός παρονομαστής; Θρησκευτική προσήλωση στο πορτοφόλι των ψηφοφόρων, σαν όλη μας η ζωή να είναι ο μισθός και η σύνταξή μας (φυσικά και είναι ένα σημαντικό σκέλος, αλλά όχι το μοναδικό), σαν όλη η πολιτική φαγωμάρα να εξαντλείται μονοδιάστατα σε μια απολύτως υλιστική διάσταση, σαν όλα τα θέματα ποιότητας της δημοκρατίας, δικαιοσύνης και κυρίως υπέρβασης μιας κουλτούρας διχασμού και «άσπρου μαύρου», που επανήλθε δριμύτερη την εποχή των μνημονίων και του δημοψηφίσματος (και μας ταλανίζει ακόμη), να είναι ένα παράλληλο θέατρο που δεν μοιάζει να ενδιαφέρει πολλούς. Σίγουρα δεν φαίνεται να εξιτάρει ιδιαίτερα τους διεκδικητές της εξουσίας. Τα σκέφτηκα όλα αυτά παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για την προεκλογική καμπάνια που οδήγησε τον Μπάρακ Ομπάμα στην πρώτη του, ιστορική, προεδρική θητεία. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι τα χάσματα στην ελληνική περίπτωση δεν είναι τόσο βαθιά ούτε έχουν την ίδια ιστορική ένταση· σύμφωνοι, αλλά έχουμε κι εμείς τις δικές μας πληγές, που τις σέρνουμε από γενιά σε γενιά. Κι από εκλογές σε εκλογές.
