Ευρισκόμενοι πια και επισήμως σε προεκλογικά νερά, τα κόμματα, οι υποψήφιοί τους, οι άνθρωποι που βασίζονται σε αυτά για να ζήσουν, οι απλοί φανατικοί, μετατρέπουν σε εργαλεία ζητήματα τα οποία είναι δυνατόν να δημιουργήσουν διαχωρισμούς και τεχνητές εντάσεις. Ο καταστροφικός σεισμός στην Τουρκία έδωσε στο εγχώριο πολιτικό σύστημα τη δυνατότητα να φτάσει έως τις εκλογές του Μαΐου (και ενδεχομένως του Ιουλίου) με «σβηστές μηχανές» τουλάχιστον ως προς το θέμα της εξωτερικής πολιτικής και (έως ένα βαθμό) της εθνικής άμυνας.
Οι τάσεις, βέβαια, είναι παρούσες. Η εξωκοινοβουλευτική Ακροδεξιά, που επιθυμεί να βρει θέση στο επόμενο Κοινοβούλιο, ήδη εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η ατζέντα έχει στρίψει απότομα στα ζητήματα που αφορούν την εσωτερική πολιτική και την καθημερινότητα των πολιτών.
Δημιουργείται, δηλαδή, χώρος για ένα υποτιθέμενο «εθνικό» αφήγημα το οποίο θα καταγγέλλει τον μελλοντικό συμβιβασμό με την Τουρκία, την υπαγωγή της Ελλάδας κάτω από τη δυτική ομπρέλα, την «απώλεια» της εθνικής αξιοπρέπειας και άλλα παρόμοια που δεν συνιστούν και κάποιο νεωτερισμό, είναι η αλήθεια. Η πραγματικότητα είναι πάντα πολύ πιο σύνθετη, ωστόσο μπροστά από την κάλπη πάει περίπατο για αλλότριους σκοπούς.
Γι’ αυτό και είναι πάρα πολύ σημαντικό σε αυτή την κρίσιμη περίοδο μέχρι τις 21 Μαΐου, και ενδεχομένως στη συνέχεια έως τις 2 Ιουλίου, η ραχοκοκαλιά της δημόσιας διοίκησης, που εκ των πραγμάτων αποτελεί τη μοναδική εγγύηση συνέχειας του κράτους, να αποκλείσει κάθε πιθανότητα, κάθε απόπειρα η Ελλάδα να εμπλακεί σε περιπέτειες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ερωτήματα. Προτού η Ελλάδα προχωρήσει σε δεύτερες εκλογές (καθώς, όπως όλα δείχνουν, είναι εξαιρετικά δύσκολο κάτι τέτοιο να αποφευχθεί), στην Τουρκία θα έχουν ολοκληρωθεί και οι δύο γύροι. Είτε επανεκλεγεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είτε αναδειχθεί η νέα πολυκομματική κυβέρνηση υπό τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, η υπηρεσιακή κυβέρνηση στην Αθήνα θα έχει να διαχειριστεί όλα όσα θα προκύψουν για ένα αρκετά σημαντικό χρονικό διάστημα. Ηδη, ενώ εκλογές δεν έχουν γίνει ακόμη, μια μικρή πρόγευση για το πώς μπορεί να γίνει η διαχείριση μιας κρίσης δόθηκε από την υπόθεση των επιχειρήσεων διάσωσης των Ελλήνων που έχουν εγκλωβιστεί στο Σουδάν, την τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στην Αφρική, στην οποία ιστορικά έχουν αποτύχει να επιχειρήσουν χώρες με μακρύ παρελθόν στην περιοχή και στον κόσμο. Ολες οι επιτυχημένες επιχειρήσεις αυτού του είδους έγιναν γνωστές μετά την ολοκλήρωσή τους, όχι πριν.
