Με αφορμή τις μετεκλογικές διεργασίες άρχισαν να ξετυλίγονται διάφορα σενάρια πολιτικών εξελίξεων, εκτός από το κοινότοπο πλέον σενάριο της κυβέρνησης των «ηττημένων». Χρησιμοποιώ αυτήν την έκφραση για να συνεννοούμαστε. Μια συγκυβέρνηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι συνταγματικά δόκιμη. Πολιτικά όμως προκαλεί εντάσεις γιατί είναι περιστασιακή και αμφισβητείται το κύρος της.
Ενα σενάριο για να είναι αξιόπιστο θα πρέπει: 1) Να έχει μια λογική δομή και 2) να είναι ρεαλιστικό. Σενάρια εκτός πραγματικότητας αποκαλούνται σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Μπορεί να είναι προκλητικά, μπορεί να εκφράζουν μύχιους πόθους, όμως μέχρις εκεί. Τίθενται εκτός της συζήτησης. Ολη αυτή η σεναριολογία έχει προκύψει λόγω της απλής αναλογικής. Εννοείται πως αν υπήρχε το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής ουδείς θα ασχολούνταν με το θέμα. Με αυτό το εκλογικό σύστημα είχαμε κυβερνήσεις συνεργασίας μόνον την ταραγμένη εποχή των μνημονίων. Μια ιδιόμορφη κοινωνικά, οικονομικά, και συνακόλουθα και πολιτικά, περίοδο. Σημειωτέον πως οι διαδοχικές αναμετρήσεις 1989-1990 διεξήχθησαν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Τα κέντρα που εκπονούν σενάρια και κάνουν τους σχεδιασμούς τους έχουν ένα στόχο: Να μην ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Κυρ. Μητσοτάκης και να μην αποκτήσει στις δεύτερες εκλογές αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία. Επειδή, αν τελικά διεξαχθούν εκλογές με την ενισχυμένη αναλογική, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αυτοδυναμίας –έστω οριακής της Ν.Δ.–, σχεδόν όλα τα σενάρια αναφέρονται στο χρονικό διάστημα αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές.
Πάσχουν όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί σε ένα σημείο καθοριστικής σημασίας. Απαιτούν συμπαίκτες. Δεν αρκεί να συμμετέχουν δύο κόμματα, πιθανόν ούτε και τρία ακόμη. Και όχι μόνον αυτό. Απαιτείται να συμμετάσχει σε αυτούς τους σχεδιασμούς, που κινούνται εντός του Συντάγματος, αλλά στα ακρότατα όριά του, και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ως γνωστόν, το πού βρίσκεται το ακρότατο όριο του Συντάγματος είναι θέμα ερμηνείας. Η οποιαδήποτε όμως ερμηνεία του οδηγεί αναπόφευκτα σε μια πολιτική κρίση, με θεσμικές παρενέργειες.
Η πατρίδα μας, με τα επιτεύγματά της στον τομέα της οικονομίας, το μόνο που χρειάζεται είναι ομαλές πολιτικές εξελίξεις, χωρίς εξεζητημένες μεθοδεύσεις και ενέργειες. Πρωτίστως θα πρέπει να διαφυλαχθεί το κεκτημένο της Μεταπολίτευσης: o νικητής των εκλογών κυβερνά.
