Οχι, τελικά ζητάμε πολλά όταν περιμένουμε από το πολιτικό σύστημα να μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, από την αδιέξοδη τοξικότητα, που συχνά γυρίζει στα μούτρα αυτού που την εκτοξεύει. Κάθε φορά οι ίδιοι άνθρωποι αποδεικνύονται ικανοί να διαψεύσουν πανηγυρικά τις προσδοκίες μας και επιβεβαιώνουν ότι, ναι, το βαρέλι δεν έχει πάτο.
Τρία χρόνια πριν έγινε η καταγγελία κατά του Αλέξη Γεωργούλη. Στις Βρυξέλλες. Για τρία χρόνια δεν ακούσαμε το παραμικρό, τίποτα, λέξη. Από επιλογή του θύματος, προφανώς, που δεν θέλησε να κρεμάσει στα μανταλάκια την καταγγελία. Μέσα σε τρεις ημέρες από τη στιγμή που έγινε γνωστή η καταγγελία στην Ελλάδα, όταν ζητήθηκε η άρση ασυλίας του ευρωβουλευτή, μάθαμε τα πάντα. Αλήθειες, όπως η ταυτότητα της καταγγέλλουσας, και πολλά πολλά ψέματα, σενάρια, υποθέσεις, συνωμοσιολο-γικές ερμηνείες.
Και παρά την προσδοκία ότι, με όσα έχουν προηγηθεί, θα επιδεικνυόταν η στοιχειώδης πρόνοια να μείνει εκτός συζήτησης πολιτικής το θέμα, εξελίσσεται σε κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Η συνταγή γνωστή και οι υπαίτιοι ορατοί. Ενα περιθωριακό μέσο δημοσιεύει μια «μεγάλη αποκάλυψη, που θα κάνει το σύστημα να τρέμει». Η «αποκάλυψη» κινείται περιφερειακά, μέχρι τη στιγμή που ένα κομματικό στέλεχος, έστω και μικρού βεληνεκούς, αποφασίζει να την υιοθετήσει και να την αναρτήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Συγγνώμη, αλλά δεν είναι απίθανο να είναι έτσι», σχολιάζει. Το ότι λίγη ώρα αργότερα, υπό το βάρος των αποδοκιμασιών, αναγκάζεται να αποσύρει την ανάρτηση, μικρή σημασία έχει. Το σύνθημα έχει δοθεί.
Για να υιοθετεί την «αποκάλυψη» επώνυμα ένα στέλεχος –το κόμμα, παρεμπιπτόντως, δεν φρόντισε να αποδοκιμάσει δημοσίως την υποψήφιά του– νομιμοποιείται ο ημιεπίσημος τρολο-στρατός να εξαπολύσει μαζική επίθεση.
Και αυτό συμβαίνει. Είναι εμετικά πολλά από τα σχόλια που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πρωτίστως για την καταγγέλλουσα, που επέλεξε τον δικό της, μοναχικό δρόμο όλον αυτόν τον καιρό. Υπαινιγμοί, σπόντες, προσβολές, ύβρεις – όλα στο μίξερ. Και θεωρίες. Πολλές θεωρίες. Πως η «αποκάλυψη» αλλάζει τη σημασία της υπόθεσης και, εν ολίγοις, επιβεβαιώνει ότι η καταγγελία έγινε για να πληγεί πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πολύ απλό ερώτημα, ότι πώς μπορεί να συνδέεται με τον χρόνο εκλογών μια καταγγελία που έγινε τρία χρόνια πριν, χωρίς κανείς να γνωρίζει τον ρυθμό με τον οποίο θα κινηθούν οι βελγικές αρχές και πότε θα φτάσουν στο αίτημα άρσης ασυλίας, δείχνει να μην έχει καμιά σημασία.
Το «είμαστε με το θύμα» είναι ωραίο τσιτάτο. Πιασάρικο, ραφιναρισμένο. Να έχει όμως και αντίκρισμα. Δεν είμαστε με το θύμα όταν καλλιεργούμε σκόπιμα σύγχυση για τον χρόνο που έγινε η καταγγελία. Δεν είμαστε με το θύμα όταν δεν σεβόμαστε την επιλογή του στην ανωνυμία. Δεν είμαστε με το θύμα όταν αφήνουμε –αν δεν ενθαρρύνουμε– τους «δικούς μας» να το ξεσκίζουν διαδικτυακά.
