«Δεν δέχομαι τους τραμπουκισμούς και τη συστηματική επιδίωξη φίμωσης της αντίθετης γνώμης. Δεν μπορεί κυρίως μέσα σε ένα πανεπιστήμιο να φοβάσαι να μιλήσεις. Αυτή είναι η ουσία και γι’ αυτό είναι και θα είναι τόσο σθεναρή η εναντίωσή μου».
«Ηξερα από την πρώτη στιγμή ότι αυτή η διαδικασία ενδεχομένως θα αποβεί επώδυνη για μένα, την οικογένειά μου, τους οικείους μου, όπως δυστυχώς πολύ συχνά συμβαίνει με τα θύματα τέτοιων συμπεριφορών. Το έπραξα όμως θεωρώντας ότι το οφείλω στον εαυτό μου αλλά και σε κάθε γυναίκα που μπορεί να βρεθεί σε ανάλογη θέση».
Η κυρία Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου και η κυρία Ελένη Χρονοπούλου, αντίστοιχα, είναι οι δύο γυναίκες που μέσα από δύο πυκνά κείμενά τους, γεμάτα ήθος, αναδείχθηκαν σε κοινωνικά πρότυπα. Δεν είναι μόνον ότι αντιστάθηκαν σε δυσάρεστες και επικίνδυνες καταστάσεις. Είναι ότι βγήκαν μπροστά. Δήλωσαν πως δεν δειλιάζουν, δεν φοβούνται. Απέναντί τους είχαν, η μεν κυρία Νικολαΐδου-Κυριανίδου έναν φανατισμένο όχλο που ήθελε να τη φιμώσει γιατί διαφωνούσε με τα όσα πρέσβευε, και η κυρία Χρονοπούλου έναν ευρωβουλευτή, με βαρύ όνομα, που έλαβε κοντά στις 163.000 σταυρούς. Ο αγώνας φαινόταν άνισος.
Η σιωπή και ο συμβιβασμός θα ήταν για κάποιες, ίσως, η πιο ανώδυνη λύση. Και οι δύο κυρίες γνώριζαν πως ουσιαστικά πάλευαν μόνες τους, καθώς οι αποκαλούμενες φεμινίστριες –όχι όλες– και οι οργανώσεις «δημοκρατικών» γυναικών έλαμψαν διά της απουσίας τους. Τα θύματα δεν ήταν «δικά τους παιδιά».
Μάλιστα, στην περίπτωση της κυρίας Νικολαΐδου-Κυριανίδου οι «προοδευτικοί» συνάδελφοί της μάλλον θα ήταν με το μέρος των θυτών. Ενώ στην περίπτωση της κυρίας Χρονοπούλου ο γνωστός όχλος του Διαδικτύου αναμασούσε το γνωστό «κι αυτή τα ήθελε…», αναζητώντας ελαφρυντικά για τον δικό τους ευρωβουλευτή.
Κι όμως αυτές με τη στάση τους αφύπνισαν έναν κόσμο που αναζητούσε πρότυπα σε μια φαιά πραγματικότητα. Μίλησαν στη σιωπηλή πλειοψηφία, που ήθελε να βγει από τη μιζέρια.
Οι τραμπούκοι φοιτητές μαζεύτηκαν ηττημένοι και ο φερόμενος ως δράστης του βιασμού αντιμετωπίζει, εκτός από τη Δικαιοσύνη, και την κοινωνική κατακραυγή. Οι δύο κυρίες απέδειξαν πως και ο φόβος μπορεί να ηττηθεί.
